اختصاصی «عصرخودرو»
به گزارش پایگاه خبری «عصرخودرو»، جدایی فِراری از غول خودروسازی وقت ایتالیا با آغاز جنگ جهانی دوم همراه شد و همین موضوع اتفاقات خوب و بد زیادی را به همراه آورد که هرکدام میتوانست دلیلی موجه برای پایان کار اِنزو باشد، اما او کم نیاورد و آنقدر در راه رسیدن به رویای دیرینهاش جنگید تا سرانجام در ۴۹ سالگی بدان دست یافت و اولین خودروی مسابقهای با نام و نشان »فِراری« را به دنیای اتومبیلرانی معرفی کرد.
۱۲۵ S، اولین «فِراری» تاریخ!
۱۱ می۱۹۴۷ (بیستم اردیبهشتماه ۱۳۲۶ خورشیدی) پس از اتمام جنگ جهانی دوم و با تصمیم جدی اِنزو مبنی بر پایهگذاری یک خودروسازی مستقل تحت نام خود، اولین اسب تاریخ با نام ۱۲۵ S در پیست پیاچِنزا (Piacenza) ایتالیا چشم به جهان گشود. این رودستر دونفره نخستین خودروی مسابقهای بود که با برند «فِراری» و نشان کاوالو رامپانته (Cavallo Rampante) متولد میشد.
اولین نمونه ۱۲۵ S (کد ۰۱C) با استفاده از یک پلتفرم دیفرانسیل عقب پیشرانه جلو، شاسی لولهای فولادی و شاکله راست فرمان به تولید رسید و تقریبا تمامی قسمتهای فنی ازجمله پیشرانه و جعبهدنده توسط خودِ فِراری و همکاران توسعه پیدا کرد و دیگر خبری از استفاده از قطعات و لوام فیات یا آلفارومئو نبود. حتی در زمینه طراحی بدنه هم با تمامی همدورههایش متفاوت بود و سبک و سیاقی کاملا متفاوت را دنبال میکرد.
در بخش دماغه بیش از هر چیز چراغهای دایرهای شکل منفرد، دو قطعه شیشهای مجزا روبهروی راننده و سرنشین، جلوپنجره چهارگوش بزرگ و ۳ورودی کوچک هوا در بالا و طرفین آن خودنمایی میکند. در نمای جانبی و عقب نیز برجستگی و انحنای فوقالعاده زیبای گلگیر جلو و آبشش بزرگ پشت آن به همراه کشیدگی کاپوت و حذف درب ورودی سمت راننده دیگر نقاط عطف ظاهری را تشکیل داده و در کنار حالت تخممرغی انتهای بدنه، لوله اگزوزهای باریک و بلند و قرارگیری چراغ خطر در مرکز این قسمت، استادانه به کمال میرسند. دیگر نکته جالب توجه در مقوله طراحی، چینش ادوات کابین در سادهترین شکل ممکن است. داشبورد تنها در یک دورشمار بزرگ، سوئیچهای مربوط به عملکردهای مختلف و ۵ نمایشگر کوچک برای وضعیت بنزین، دمای آب و روغن و … خلاصه میشود. غربیلک فرمان نیز همانند آنچه در بسیاری از خودروهای نیمه اول قرن بیستم میبینیم، بزرگ و باریک و با چوب و آلومینیوم کار شده است. غیر از اینها نه خبری از کمربند ایمنی هست نه امکاناتی مثل سیستم صوتی یا کفپوش اتاق! گویا فِراری کبیر و همکارانش صرفا به ملزومات بسنده کرده و اصلا پی زرقوبرق و عناصر لوکسی که در مدلهای دهه ۶۰ و ۷۰ میلادی میبینیم، نبودهاند!
پیشرانه V۱۲ کولومبو!
اولین اسب تاریخ از قلب ۱.۵ لیتری ۱۲ سیلندر V شکل (حجم دقیق ۱۴۹۶.۷۷ سیسی) ۲۴ سوپاپه با نسبت تراکم ۹.۵ به ۱، میللنگ و شمع منفرد، ۳ کاربراتور (ساخت کمپانی ایتالیایی Weber) و بیشینه توان ۱۱۸ اسب بخار در ۶۸۰۰ دور بر دقیقه نیرو میگیرد که توسط جوآچیو کولومبو (Gioacchio Colombo) و با کمک ۲ مهندس ایتالیایی دیگر به نامهای جوزپه بوسو (Giuseppe Busso) و لویجی بازی (Luigi Bazzi) طراحی شده که عدد ۱۲۵ نام این خودرو هم از حجم هر یک از سیلندرها (دقیقا ۱۲۴.۷۳ سیسی) نشأت میگیرد. اگر خروجی ۱۱۸ اسب بخار را ناچیز و به درد نخور میپندارید، باید اشاره کنم که این رقم برای وزن خشک تنها ۶۵۰ کیلوگرمی خودرو کفایت کرده و طبق ادعای فراری، دستیابی به مرز ۲۱۰ کیلومتر بر ساعت را ممکن میساخت. تعلیق بدنه در محور جلو از نوع مستقل با بازوهای جناغی نامتقارن، فنر تخت و جاذبهای هیدرولیک و در محور عقب از نوع Live-Axle با فنرهای بیضیشکل، جاذبهای هیدرولیکی و میله ضدغلتش بود. خروجی پیشرانه از طریق جعبهدنده ۵ سرعته دستی با کلاچ تکصفحهای به چرخهای عقب رسیده و وظیفه توقف خودرو نیز در تمامی چرخها بر دوش ترمزهای کاسهای قرار داشت.
زمینه موفقیتهای آینده!
۱۲۵ S علاوه بر شاسی ۰۱C روی شاسی دیگری با کد ۰۲C نیز تولید شد که از همان نیروگاه ۱.۵ لیتری V۱۲ بهره میجست اما در بدنه و نمای ظاهری خطمشی تقریبا متفاوتی را دنبال میکرد. این رودستر یا به قول امروزیها اِسپیدستر دونفره از همان بدو تولد وارد مسابقات اتومبیلرانی شد و طی ۱۳مسابقهای که در ۱۹۴۷ شرکت کرد توانست ۶ پیروزی و ۲ پودیوم به دست آورد که در نوع خود قابل توجه بود. از طرفی، پیشرانه ۱۲ سیلندر کولومبو بعدها با انجام چند تغییر و بهروزرسانی در دیگر فرزندان اِنزو ازجمله ۱۲۵ F۱ (اولین خودروی فرمول یک فِراری) نیز مورد استفاده قرار گرفت و کمک شایانی به خلق افسانههایی همچون ۲۵۰ GTO کرد. گفتنی است شاسی ۰۱C سال ۲۰۰۶ میلادی توسط بخش خودروهای کلاسیک فِراری بهطور کامل بازسازی و به موزه اختصاصی اسب سلطنتی در مارانللو (Maranello) ایتالیا منتقل شد.
نویسنده: امین قوام
ارسال نظر
پس از بررسی تحریریه منتشر میشود.