پرونده اختصاصی کلاسیکهای لامبورگینی
به گزارش پایگاه خبری «عصر خودرو»، در این مطلب به معرفیمختصر ۱۰ نمونه از برجستهترین محصولات کلاسیک لامبورگینی میپردازیم.
۳۵۰GTV
۳۵۰GTV اولین محصولی بود که به صورت رسمی توسط لامبورگینی و در نمایشگاه اتومبیل تورین ۱۹۶۳ رونمایی شد. طراحی بدنه نیمهفستبک زیبا، هنر دستان جیورجیو پرودی است. شاسی آن به صورت لولهای بود و پیشرانهای ۱۲سیلندر با حجم ۵/۳لیتر و خروجی ۳۴۲ اسببخار در کاپوتش قرار گرفت. فروچیو با برخی ویژگیهای طراحی ۳۵۰GTV مخالفت میکرد و توان پیشرانه را بیش از حد موردنیاز میدانست. با اعمال تغییراتی در طراحی و کاهش قدرت پیشرانه، مقدمات برای تولید اولین محصول تولیدانبوه شرکت، یعنی ۳۵۰GT فراهم شد. ۳۵۰GTV همچنان به عنوان یک خودروینمایشی باقی ماند و اکنون در موزه لامبورگینی در مقر اصلی این شرکت به سرمیبرد.
۳۵۰GT
۳۵۰GT، حاصل اصلاحات انجامشده در کانسپت GTV، به عنوان اولین محصولتولیدی شرکت در نمایشگاه ژنو ۱۹۶۴ رونمایی و روانه بازار شد. دیزاینکلی خطوط بدنه با GTV یکسان بودند اما مواردی چون چراغهایمخفیشونده به نمونههایثابت تبدیل شده بودند. پیشرانه ۱۲سیلندر آن که در اصل یک پیشرانه مخصوصمسابقات بود، در حالتعادی بیش از ۴۰۰اسببخار خروجی داشت، اما با دستور فروچیو برای استفاده روی ۳۵۰GT با کاهشقدرت به ۲۷۰ واحد روبهرو شد. دلیل این امر، میلشخصی او به استفاده از پیشرانهای مقاومتر و روانتر بود که در فاصله میان سرویسهایدورهای ۴۰هزارمایلی مشکلی ایجاد نکند. شرکت ایتالیایی تورینگ، کار ساخت بدنه را با روش مخصوص سوپرلگرا به عهده گرفت که در آن پنلهای سبکوزن آلومینیومی مستقیما به شاسی لولهای متصل میشوند. لامبورگینی با آمار تولید ۱۲۰دستگاه از این مدل موفقیت خوبی را برای ادامه کار کسب کرد.
۴۰۰GT/۴۰۰GT Monza
۴۰۰GT، نمونهای اصلاحشده از مدل ۳۵۰GT با پیشرانه حجیمتر ۴لیتری ۳۲۰اسببخاری بود که در دو نسخه معمولی و ۲+۲ معرفی شد. تنها ۲۳دستگاه از نسخه معمولی تولید شد که ۳ نمونه از پنلهای بدنه آلومینیومی بهره میبردند. ۲+۲ دارای تغییراتی در خطوطسقف و ورقهای بدنه بود که به افزایشکلی ابعاد انجامید. این اتاق بزرگتر، امکاننصب صندلی برای ۲سرنشین دیگر در قسمتعقب را امکانپذیر ساخت. قبل از جایگزینی آن با مدل ایزلرو، تعداد ۲۴۷دستگاه ۴۰۰GT خطتولید را ترک کردند. مونزا، کانسپتی دونفره با بدنه زیبای قرمزرنگ و طراحی جیورجیو نری و لوسیانو بوناچینی بود که در ابتدا به سفارش یک مشتری آمریکایی و برای شرکت در رقابت لمانز ساخته شد، ولی عدم کسب صلاحیتهای لازم، کار را نیمهتمام گذاشت. این کانسپت در اواخر دهه۹۰ به قیمت ۱۶۰هزارپوند به مجموعهداری از بریتانیا فروخته شد.
میورا
۳ مهندس ارشد شرکت، بابوالاس، جیانپائولو دالارا و پائولو استانزانی تصمیم به ساخت خودرویی جادهای، موتوروسط و دونفره با نام P۴۰۰ گرفتند که بعدها میورا نام گرفت. هدف عرضه محصولی زیبا و نوآورانه بود که هم توانایی رقابت در پیست را داشته و هم به صورت روزانه قابلاستفاده باشد. شاسی و پیشرانه ۱۲سیلندر ۴لیتری آن که در عرض اتاق نصب شده است، در اتوشو تورین ۱۹۶۵ به نمایش عموم درآمد. مطبوعات و رقبا این چیدمان پیشرانه را غیراصولی تلقی کرده و مورد تمسخر قرار دادند، با اینحال تعداد زیادی نیز تحتتاثیر این نوآوری قرار گرفته و بدون دیدن بدنه، برای خرید پیشقدم شدند. نامنهایی محصول از گاو مشهور اسپانیایی، میورا، اقتباس شد. طراحی بدنه که توسط مارچلو گاندینی صورت گرفت، در فهرست زیباترینهای دنیای خودرو قرار دارد. این خودرو به سرعت موردتوجه رسانههای خودرویی، افراد مشهور سیاسی، هنری و ثروتمندان سراسردنیا قرار گرفت، از معروفترین مالکان آن میتوان به فرانکسیناترا، محمدرضاپهلوی و آریستولهاوناسیس اشاره کرد. به صورتکلی، میورا در سه نسخه P۴۰۰، P۴۰۰S و P۴۰۰SV عرضه شد که تفاوت آنها در سطح امکانات، ضخامت بدنه، خروجی پیشرانه (به ترتیب ۳۴۵، ۳۶۵ و ۳۸۰ اسببخار) و حداکثر سرعت (۲۷۰ تا ۲۹۰کیلومتربرساعت) خلاصه میشود.
نمونههایخاص شامل جوتا، SV/J و میورا رودستر میشوند. جوتا حاصلتلاش بابوالاس، راننده آزمایشی لامبورگینی برای خلق خودرویی مسابقهای جهت شرکت در رقابتجهانی کلاس j بود که نسبت به دیگر میوراها، خودرویی آیرودینامیکتر، سریعتر، قدرتمندتر و سبکتر است. استفاده از آلومینیوم به جای استیل در شاسی و پنجرههایپلاستیکی آن را بیشاز ۳۰۰کیلوگرم سبکتر ساخته بودند. باکسوختبزرگ آن با یک جفت باک مسابقهای سبکوزن تعویض شد، چراغها به نمونه ثابت تغییر یافتند و یک اسپویلر بزرگ روی دماغه عریضش قرار گرفت. پیشرانه تقویتشده جوتا ۴۴۰اسببخار نیرو تولید میکرد. تنها جوتای تولیدشده در یک دور آزمایشی داخل پیست، تصادف کرده و در شعلههایآتش از بینرفت. SV/J نسخهای با تولیدمحدود ۶ عدد بود که به سفارش مشتریان درجهیک شرکت، با استفاده ازSVهای در حالتولید یا فروختهشده ساخته میشد. همانطور که از نامش پیداست، این خودرو تلفیقی از یک میورای عادی و بهروزرسانیهای ایجادشده در مدل جوتاست. مشهورترین SV/J تاریخ و ارزشمندترین لامبورگینی حالحاضر جهان به سفارش محمدرضاپهلوی و براساس شاسی شماره ۴۹۳۴ ساخته شد. خودروی فوق در دهه ۹۰ میلادی به قیمت۴۹۰هزاردلار به نیکلاسکیج، هنرپیشه هالیوودی واگذار شد و هماکنون نیز در وضعیت بسیار خوبی بهسر میبرد. ایده ساخت یک میورای رودستر هیچگاه به فاز انبوه نرسید و تنها یک نمونه از آن کارخانه را ترک کرد. این اتومبیل آبیرنگ پس از نمایش در اتوشو بروکسل ۱۹۶۸، به یک کارخانه تولید قطعات کروم و زینک فروخته شد. این شرکت نیز پس از تغییررنگ بدنه به سبز، از آن به عنوان ویترین تولیدات خود استفاده کرد. میورایفوق در سال۲۰۰۶، توسط مجموعهداری از نیویورک خریداری و به حالتاول بازگردانده شد. ۷۶۴ دستگاه میورا در فاصله سالهای ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۳ تولید و به بازار عرضه شدند.
ایزلرو
مدل ایزلرو در سالهای ۱۹۶۸و ۱۹۶۹ به عنوان جایگزین ۴۰۰GT تولید شد و در آن زمان خودرو شخصی فروچیو لامبورگینی بود. فضایداخلی نسبت به مدل پیشین بسیار جادارتر و کمصداتر است و راننده دید بهتری نسبت به اطراف خود دارد. ایزلرو از پیشرانه ۱۲سیلندر معمول با ۳۲۰ اسببخارخروجی، گیربکسدستی پنجدنده، سیستمتعلیق مستقل و ترمزهایدیسکی در چهارچرخ بهره میبرد. نسخهS در ۱۹۶۹ با اصلاحاتی مانند افزایشخروجی پیشرانه به ۳۵۰اسببخار، اسکوپ بزرگترکاپوت (که وظیفه هوارسانی به داخل اتاق را برعهده داشت!)، گلگیرهای عریضتر و شیشههایتیره عرضه شد. تغییرات دیگر نسخهS شامل دیسکهای ترمز بزرگتر، طراحی دوباره تعلیقعقب و داشبورد و فضایداخلی بود. شتاباولیه و حداکثرسرعت ایزلرو ۶.۲ثانیه و ۲۵۹کیلومتربرساعت بودند. ۲۲۵ دستگاه از این مدل خطتولید را ترک کردند.
ژاراما
لامبورگینی برای مطابقت ایزلرو با استانداردها و قوانین واردات بازار ایالاتمتحده با مشکلاتی در زمینه طراحی و آلایندگی روبهرو بود و تصمیمنهایی عرضهمدلی کاملاجدید بر اساس ایزلرو لحاظ شد. ژاراما، رودخانهای در اسپانیا و محلپرورش نژادی اصیل از گاوهایوحشی است. پلتفرم خودرو با اسپادا یکسان بود و از شاسی ایزلرو که بهمیزان ۲۷سانتیمتر کوتاهشده بود، در ساخت آن استفاده شد. ۲ نسخه GT و GTS از ژاراما با نیرویتولیدی ۳۵۰ و ۳۶۵ اسببخار تولید شدند. ژاراما GTS همچنین دارایتغییراتکوچک ظاهری، طراحی کابینجدید، فرمانهیدرولیکی، پنلهایسقف بازشونده و گیربکساتوماتیکسفارشی بود. آمار تولید نهایی، ۳۲۸دستگاه بود و نمونه متعلق به شخص فروچیو لامبورگینی نیز در موزه این شرکت به نمایش درآمده است.
اسپادا
اسپادا، که در زباناسپانیولی به معنایشمشیر است، یک جیتیچهارنفره با سبکطراحی شوتینگبریک بود که در فاصله ۱۹۶۸تا۱۹۷۸ در کنار میورا و ۴۰۰GT تولید میشد. طراحی بدنه آن را مارچلو گاندینی از برتونه برعهده گرفت. اسپادا در طول ۱۰سال تولید، در ۳ سری با تغییراتکلی در داخل و اصلاحات جزئی در طراحیخارجی عرضهشد. این خودرویزیبا از شاسی مونوکوکاستیل، سیستمتعلیقمستقل، ضربهگیرهای
هیدرولیکی،ترمزهایدیسکیو پیشرانه ۱۲سیلندر ۴لیتری با ۶کاربراتور وبر و ۳۴۵اسببخار خروجی بهره میبرد. اسپادا همچنین از اولین محصولات ۱۲سیلندری بود که قابلیتسفارش با گیربکساتوماتیک را داشت. آمار تولید بیشاز ۱۲۱۷دستگاه اسپادا را به موفقترین لامبورگینیتولیدی تا قبل از رکوردشکنیکونتاش در دهه۸۰ بدل کرد.
اوراکو
لامبورگینی با هدف رقابت در بازار خودروهایاسپرت در دسترس برای عموممردم و تصاحب بخشی از بازارفروش فراریدینو و مازراتیمراک تصمیم به تولید محصولی دونفره، موتوروسط و ۸سیلندر گرفت. اوراکو در اتوشو تورین ۱۹۷۰ رونمایی شد و در ۱۹۷۳ روی خطتولید قرار گرفت. پیشرانههای مورد استفاده در ۳سری اوراکو دارای حجم ۲، ۵/۲ و ۳لیتر و نیرویتولیدی ۱۸۲، ۲۲۰ و ۲۵۰اسببخار بودند. شتاباولیه و حداکثرسرعت آن در نمونه ۳لیتری ۵.۶ثانیه و ۲۶۰کیلومتربرساعت بود. تا قبل از پایانتولید در ۱۹۷۹، ۷۹۱دستگاه از اینمدل به بازار عرضهشد. لامبورگینی مدلی مشابه با تغییراتجزئی و سقفتارگا به نام سیلوئت را نیز با تولیدمحدود ۵۱دستگاه تولید کرد.
کونتاش
کونتاش با بدنه عریض، طراحی رادیکال و درهای قیچیشکل خود، از رویاهای دستنیافتنی جوانان دهه۷۰ بود. با نزدیکشدن میورا به سالهای پایانی تولید، وظیفه خلق اعجوبه بعدی به استودیو برتونه و مارچلو گاندینی جوان سپرده شد. طرحنهایی خودرویی زردرنگ به نام LP۵۰۰ بود که در اتوشو ژنو ۱۹۷۱ از آن رونمایی شد. استایلکلی کونتاش و مکانیسم درهای آن از طرحهای پیشین گاندینی مانند آلفا کارابو، الهام گرفتهشده بود. سری اول کونتاش با کد LP۴۰۰ در ۱۹۷۴ روی خطتولید قرار گرفت که با توجه به شباهت بسیار زیاد به کانسپت ۱۹۷۱، اصیلترین نمونه کونتاش است. پیشرانه ۱۲سیلندر ۴لیتری، مشابه نمونه استفادهشده در میورا با ۳۷۵اسببخار قدرت بود. دوسری بعدی، LP۴۰۰S و LP۵۰۰S، با اضافهشدن باله عقب پهن، کیت بدنه شامل سپرجلو و رکابها و همچنین رینگهای جدید، چهرهای بهمراتب مدرنتر به آن بخشیدند. بهروزرسانی بعدی در سال ۱۹۸۵، مدل ۵۰۰۰QV با پیشرانه بزرگتر ۵۱۶۰ سیسی و ۴۵۵ اسببخار بود. آخرین کونتاشهای این سری مجهز به سیستم سوخترسانی انژکتوری بوش بودند. شرکت در سال ۱۹۸۸ به مناسب سالگرد ۲۵سالگی تاسیس خود، آخرین و سریعترین نمونه کونتاش را با نام نسخه مخصوص ۲۵سالگی معرفی کرد که با شتاب صفرتاصد ۴.۷ثانیه و حداکثر سرعت ۲۹۵کیلومتربرساعت، سریعترین کونتاشهای تولیدشده هستند.
در طول ۱۶ سال، ۲۰۴۹دستگاه از نسخههای مختلف کارخانه را ترک کردهاند. یکی از بکرترین نمونههای سری اول کونتاش، که به سفارش محمدرضاپهلوی برای رضاپهلوی از موناکو خریداری شده بود، هماکنون در موزه خودروهای تاریخی ایران قرار دارد. کونتاش آبیرنگ دیگری نیز در سالهای پایانی رژیم پهلوی وارد ایران شده بود که بر اثر یک آتشسوزی تا حد زیادی از بین رفتهاست. این خودرو نیز در خارج از کشور، در حال طی مراحل بازسازی است.
ژالپا
ژالپا، آخرین محصول ۸سیلندر لامبو، در فاصله سالهای ۱۹۸۱تا ۱۹۸۸ در کنار کونتاش عرضهشد و به نسبت برادر بزرگتر خود، دید بهتری به اطراف داشت و رانندگی با آن بسیار آسانتر بود. پیشرانه آن یک بلوک ۸سیلندر ۵/۳لیتری با توانایی تولید ۲۵۵اسببخار است که شتاب صفرتاصد ۶ثانیه و حداکثرسرعت ۲۳۴کیلومتربرساعت را امکانپذیر میکند.
پس از تولید ۴۱۰دستگاه، کرایسلر که در ۱۹۸۸ مالکجدید لامبورگینی بهشمار میآمد، تولید این مدل را متوقف کرد.
ارسال نظر
پس از بررسی تحریریه منتشر میشود.