ارابه بزرگان در مسیر تحول

به گزارش پایگاه خبری «عصر خودرو»، در این مطلب نگاهی کوتاه و مختصر به روند زمانی پیدایش این کلاس خودرو می‌اندازیم.

۱۸۹۹: نوع جدیدی از وسیله نقلیه در فرانسه و در حوالی شهر پاریس تولید شد که متشکل از یک جایگاه نسبتا بزرگ برای نشستن سرنشینان و یک صندلی در بیرون اتاق برای نشستن راننده بود که به وسیله یک سقف پارچه‌ای یا چوبی کاور می‌شد.

۱۹۰۰: به‌سرعت بعد از گذشت کمتر از یک سال، این وسایل نقلیه بی‌نام‌ونشان به‌دلیل اینکه گفته می‌شد از نمای روبه‌رو به حالت عبای چوپانان منطقه لیموزین فرانسه شباهت دارد، لیموزین نام گرفت. شاید نتوان هیچ دلیل منطقی برای این نامگذاری تعیین کرد!

۱۹۰۱: لیموزین در فرانسه به‌شدت مورد توجه قرار گرفت و پاریسی‌های سرمایه‌دار تمایل زیادی به خرید آن پیدا کردند. دلیل آنها برای خرید این وسیله این بود که می‌توانستد از آن برای حمل مواد غذایی خشک و همچنین البسه استفاده کنند.

۱۹۰۲: پس از چندسال، به‌دلیل مصطلح شدن کلمه لیموزین در بین مردم، در سال ۱۹۰۲، دیکشنری آکسفورد برای نخستین‌بار واژه لیموزین را همانند بسیاری دیگر از واژه‌هایی که براساس نامگذاری مردم محلی به‌وجود آمده‌اند، به‌عنوان یک مدل از خودرو به لیست واژگان خود اضافه کرد.

۱۹۱۰: وقتی در سال ۱۹۰۳ برای نخستین‌بار پای اولین لیموزین به خاک آمریکا باز شد، طولی نکشید که استارت تولید یک نمونه داخلی از این مدل خودرو در آمریکا زده شد. شرکت کدیلاک برای نخستین‌بار در سال ۱۹۱۰، اقدام به ساخت یک دستگاه لیموزین بر پایه خودرو Model ۳۰ خود کرد.

۱۹۱۶: انجمن مهندسان خودرو آمریکا، لیموزین را در سال ۱۹۲۶ تحت‌عنوان »یک خودرو سرپوشیده با قابلیت جاگرفتن ۳ تا ۵ سرنشین به‌علاوه یک صندلی برای راننده« توصیف کردند. در این تعریف در واقع ظاهر یک خودرو با ۲ در مدنظر قرار گرفته شده است که یکی از سمت راننده و از جلو اتومبیل به‌منظور سوار‌شدن راننده و دیگری در سمت دیگر و در انتهای اتومبیل به منظور سوارشدن شخصیت‌های اصلی داستان تعبیه شده‌اند.

۱۹۲۰: در اوایل دهه سوم از قرن بیستم، ‌هالیوودی‌ها رابطه خوبی با لیموزین برقرار کردند. مالکیت یک دستگاه از این خودروها توسط Rudolf Valentino جزو نخستین تمایلات نشان‌داده‌شده توسط جامعه هنری آمریکا به داشتن خودروهای خاص بود.

۱۹۲۱: نخستین مرکز تعمیرات لیموزین‌ها در سال ۱۹۲۱ و توسط James P. Carey در شهر نیویورک افتتاح شد. تا آن زمان البته تعداد لیموزین‌های موجود در بازار چندان زیاد نبود ولی با توجه به تمایلات بازار وجود یک چنین مرکزی در آمریکا لازم بود.

۱۹۲۸: اولین لیموزین کشیده (stretch limousine) در سال ۱۹۲۸ و در Ford Smith آرکانزاس و توسط مدیر کمپانی Armbruster به‌تولید رسید. از آنجایی که این خودروها اغلب به‌منظور حمل‌ونقل رهبران ارکستر استفاده می‌شدند، تا مدتی در ادبیات عامیانه به آنها Big-Band Bus (به معنی تحت‌اللفظی اتوبوس بزرگان موسیقی) گفته می‌شد.

۱۹۳۰: به دلایلی مثل مشکلات اقتصادی که در دهه چهارم قرن بیستم که آمریکا دامنگیر آن شد، صنعت ساخت لیموزین که یک صنعت لوکس به‌حساب می‌آمد با کندی کمبود بودجه مواجه شد ولی در عوض استفاده از لیموزین‌های موجود در حمل‌ونقل مسافران پروازی از هتل به فرودگاه و برعکس به‌شدت رواج پیدا کرد.

۱۹۳۹: نخستین لیموزین مخصوص ریاست‌جمهوری در آمریکا در سال ۱۹۳۹ یعنی درست در زمان شروع جنگ جهانی دوم توسط شرکت لینکولن و برپایه سری K این برند برای رُزوِلت ساخته شد.

۱۹۸۰: در دهه ۸۰ میلادی با توجه به رشد به‌وجود آمده بعد از بحران‌های اقتصادی و جنگ، حال‌وهوای جدید آن روزها وسایل حمل‌و‌نقل مجهزتر و مدرن‌تری را می‌طلبید. به‌دنبال این مسئله صنعت ساخت لیموزین‌های جدید و نوین در دهه ۸۰ دوباره کار خود را آغاز کرد و پا به بازار عرصه جدید گذاشت.

۲۰۰۹: شرکت کدیلاک به‌عنوان یکی از مانورهای تبلیغاتی خود همیشه از این جمله استفاده می‌کند که این شرکت سازنده خودروهای سواری رئیس‌جمهور آمریکاست. در سال ۲۰۰۹ لیموزین ۱۸ فوتی اختصاصی باراک اوبامو با نام مستعار The Beast (جانور!) توسط این شرکت ساخته شد؛ خودرویی که وزن هر در آن، با وزن یک در بوئینگ ۷۴۷ برابری می‌کند!

*روزبه نوروزیان