آشنایی با ۴ خودرو ماندگار فِراری در مسابقات فرمول یک
به گزارش پایگاه خبری «عصر خودرو»، در ادامه نگاهی به ۴ مورد از این الماسهای سرخ میاندازیم.
۵۰۰ (سالهای ۱۹۵۲ و ۱۹۵۳)
۵۰۰ یکی از اولین خودروهای مسابقهای برند فِراری پس از تأسیس آن در ۱۹۴۷ میلادی بود. در دل بخش جلویی کشیده خودرو پیشرانه ۲ لیتری ۴ سیلندر خطی تنفس طبیعی بهصورت طولی قرار گرفته بود که برای انتقال خروجی خود به چرخها از جعبهدنده ۴ سرعته دستی ساخت خود فِراری کمک میگرفت. این اسب جوان که تنها ۵۶۰ کیلوگرم وزن داشت، نخستین بار سال ۱۹۵۲ در گرندپری سوئیس به نمایش درآمد و از همان سال با استفاده از لاستیکهای پیرِلی، دانلوپ و اِنگلبرت به رقابت با بزرگان فرمول یک پرداخت.
طی رقابتهای سالهای ۱۹۵۲ و ۱۹۵۳ چند راننده مختلف ازجمله آلبرتو آسکاری، پیِرو تاروفی و جوزپه فارینا و مایک هاوثورن پشت فرمان فِراری ۵۰۰ وارد پیست مسابقه شدند و اسب تازهنفس مارانللو روی هم رفته در ۱۸ رقابت نفسگیر شرکت کرد که حاصل آن ۱۱ پیروزی و ۲ مقام قهرمانی جهان پیاپی (۱۹۵۲ و ۱۹۵۳) برای آسکاری و ۳ پیروزی برای دیگر رانندگان بود.
۳۱۲T (سال ۱۹۷۵)
سری ۳۱۲T فِراری از ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۹ (بهجز ۱۹۷۸) قهرمان بلامنازع رقابتهای فرمول یک بود و درمجموع در ۳ نسل ۳۱۲T،ا ۳۱۲T۲ (سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۸) و ۳۱۲T۴ (سال ۱۹۷۹) تولید شد که در این میان ۳۱۲T موفقترین و محبوبترین مدل به حساب میآید. نیرو بخش این اسب ۵۷۵ کیلوگرمی بلوک ۱۲ سیلندر باکسر (تخت) با خروجی ۴۹۵ اسب بخار بود که از باک ۲۰۰ لیتری تغذیه میکرد و با کمک جعبهدنده ۵ سرعته دستی چرخهای عقب را به حرکت درمیآورد.
۳۱۲T پس از معرفی رسانهای در سپتامبر ۱۹۷۴، نخستینبار سال ۱۹۷۵ در گرندپری آفریقای جنوبی رونمایی شد و طی همان فصل با رانندگی ۲ نفر از بزرگان زمان خود یعنی نیکی لائودا و کلِی رِگازونی جز ۲گرندپری اول در تمامی مسابقات بعدی شرکت کرد و نهایتا ۳ پیروزی برای رگازونی و ۶ پیروزی و یک مقام قهرمانی جهان برای لاودا به ارمغان آورد. دیگر نکته جالبتوجه درباره ۳۱۲T این است که علیرغم برخی مشکلات در فصل ۱۹۷۵، در مقایسه با ۲ نسل بعدی بیشترین مدال پیروزی را بر گردن دارد.
F۲۰۰۲ (سالهای ۲۰۰۲ و ۲۰۰۳)
هیولای ۶۰۰ کیلوگرمی که فِراری با لاستیکهای اختصاصی بریجستون، پیشرانه ۳ لیتری ۱۰ سیلندر V شکل تنفس طبیعی و جعبهدنده الکتروهیدرولیک ۷ سرعته تیتانیومی برای فصل ۲۰۰۲ روانه پیست کرد، یکی از جذابترین و موفقترین خودروها در تاریخ فرمول ۱ به حساب میآید. F۲۰۰۲ با خروجی ۸۳۵ اسب بخاری، اندکی ضعیفتر از رقبای فصل ۲۰۰۲ به نظر میرسید اما با تغییرات طراحی و فنی عمدهای که در مقایسه با مدل قبلی تجربه کرده بود، به لحاظ هندلینگ، پایداری و چسبندگی به سطح زمین عملا نظیر نداشت. مایکل شوماخر افسانهای و روبنز باریچِلو برزیلی ۲ راننده خوششانسی بودند که اقبال رانندگی با این اسب سرخ را داشته و در دو فصل ۲۰۰۲ و ۲۰۰۳ در مجموع ۱۷ بار با آن به رقابت پرداختند. حاصل این رقابتها ۱۱ پیروزی برای شوماخر و ۴ پیروزی برای باریچلو بود. F۲۰۰۲ اما به شوماخر بیشتر از اینها وفا کرد و علاوه بر پیروزیهای مذکور، وی را به ۲ مقام قهرمانی پیاپی در فصول ۲۰۰۲ و ۲۰۰۳ رساند. جالب است بدانید که مجله بریتانیایی موتوراسپرت نیز اخیرا طی یکسری تحقیقات آماری گسترده، F۲۰۰۲ را بهعنوان سریعترین خودروی فرمول یک تاریخ معرفی کرد.
F۲۰۰۴ (سال ۲۰۰۴)
در نهایت به F۲۰۰۴ میرسیم؛ اسب تازهنفس ۶۰۵ کیلوگرمی که پس از بازنگری اساسی در تمامی بخشهای فنی ازجمله پیشرانه، آیرودینامیک، تقسیم وزن و ارتفاع مرکز ثقل (برای تطابق با آخرین تغییرات صورتگرفته در قوانین مسابقات) سرانجام با قلب ۳ لیتری V۱۰ تنفس طبیعی ۸۶۵ اسب بخاری، جعبهدنده الکتروهیدرولیک ۷ سرعته و عملکردی بازهم فراتر از تمامی مدلهای پیشین برای فصل ۲۰۰۴ آماده شد.
F۲۰۰۴ در این فصل با رانندگی شوماخر و باریچلو سرجمع ۱۸ بار به پیست مسابقه رفت که نتیجه آن ۲ پیروزی برای باریچلو و ۱۳ پیروزی و مقام قهرمانی جهان برای شوماخر بود. این خودرو همچنین سریعترین زمان طی یک دور پیستهای ملبورن، نوربرگرینگ، هانگارورینگ، مانزا، شانگهای و چند پیست دیگر را نیز به نام خود ثبت کرده و هنوز که هنوز است هیچ مدعی دیگری نتوانسته رکوردهایش را جابهجا کند.
*امین قوام
فرم ارسال نظر
نظر شما پس از بررسی توسط تیم تحریریه منتشر میشود.