ســرعت برای سه‌ نفــــر!

به گزارش پایگاه خبری «عصر خودرو»، مکلارن از اولین سازندگانی بود که به استفاده گسترده از فیبرکربن در خودروهای جاده‌ای روی آورد و در ۱۹۹۲‌ هایپرکار اف۱ را به عنوان اولین خودروی تولید انبوه با شاسی مونوکوک‌کربنی به دنیا معرفی کرد. در دسته‌بندی خودروهای اسپرت، لغت‌ هایپرکار یا ابرخودرو به اتومبیل‌های سریع، گران‌قیمت، دارای طراحی خیره‌کننده، تکنولوژی پیچیده و بعضا تولید بسیارمحدود اطلاق می‌شود، ویترینی از توانایی‌ها و مرزهایی که کمپانی سازنده به آن دست یافته است. در ادامه با این اعجوبه گرانبها بیشتر آشنا می‌شویم.
ایده اولیه اف۱ توسط گوردون‌موری، مهندس‌ارشد و طراح وقت مکلارن تحت عنوان تولید محصولی قدرتمند و بسیار سبک‌وزن با بهره‌گیری از فناوری‌های روز مسابقات فرمولاوان و مواد اولیه پیشرفته و گران‌قیمت مانند فیبرکربن مطرح شد. او طرح‌های اولیه خود‌  روی کاغذ را به ران‌دنیس، مدیرعامل شرکت نشان داد و نظر او را با بیان اینکه اجرای این پروژه فرصتی برای به نمایش‌گذاشتن چندین‌دهه سابقه و تجربه مکلارن در فرمولاوان است به خود جلب کرد. اف۱، اولین خودروی تولیدانبوه با شاسی مونوکوک فیبرکربنی بود. برای اتصال این پنل‌های کربنی به سیستم ‌تعلیق از آلومینیوم و منیزیوم استفاده شده‌است. علاوه بر این در قسمت‌های دیگر آن نیز از الیاف کولار و فلزات ارزشمندی مانند طلا، تیتانیوم و منیزیوم بهره‌گیری شده است. طراحی بیرونی گرچه به طور کلی ساده و بی‌آلایش بوده و از خطوط تیز لامبورگینی و فراری در آن خبری نیست، نکاتی ظریف را نیز با خود به همراه دارد. در‌های پروانه‌ای آن به سمت بیرون و سپس بالا باز می‌شوند، این طراحی الهام‌گرفته‌شده از تویوتا سرا است. در زیر هرکدام از در‌ها دو ورودی هوای کوچک برای خنک‌کردن محفظه ‌روغن و کامپیوترها قرار دارد.
با بازکردن دو پنل فیبرکربنی کناره در‌‌ها، با فضایی‌کوچک ولی کاربردی مواجه می‌شوید که به طور هوشمندانه‌ای باتری، کامپیوترهای مرکزی، محفظه روغن، جعبه کمک‌های اولیه، متعلقات پنچرگیری و چمدان‌های کوچک مسافرتی را در خود جای می‌دهد. این چمدان‌های چرمی، به همراه یک کرونومتر ۶۰۰۰ ساخت شرکت تگ‌هویر به تمامی مشتریان اف‌۱ هدیه می‌شد. در مرکز سقف، یک ورودی کوچک از میانه شیشه‌عقب دوتکه آن گذشته و هوای مورد نیاز را با فشار زیاد به پیشرانه می‌رساند. اف۱ در نسخه‌های جاده‌ای (بر‌خلاف مدل LM و GTR) فاقد هرگونه باله‌ عقب ثابت است، با این حال یک باله کوچک هوشمند در انتهای بدنه، با ترمزگیری در سرعت‌های بالا، به طرف‌جلو بلندشده و تعادل مرکزثقل آن را حفظ می‌کند. مجموعه چراغ‌های قسمت عقب نیز از یک اتوبوس ایتالیایی به عاریه گرفته شده‌اند.
چیدمان صندلی‌های کابین سه‌نفره اف۱ بسیار هوشمندانه و جالب است. صندلی راننده، که ابعاد آن با توجه به جثه مشتری تعیین می‌شود، در وسط کابین قرار داشته  و کمی‌عقب‌تر و در طرفین آن صندلی‌های دوسرنشین دیگر قرار دارند. شایان ذکر است اف۱های عرضه‌شده به بازار ایالات‌متحده ملزم به حذف صندلی‌های سرنشین‌کناری (به علت استانداردهای ایمنی) بودند. فرمان و پدال‌ها فاقد قابلیت تنظیم هستند و خبری از ایربگ نیز نیست. تهویه‌مطبوع و سیستم صوتی ۱۰دیسک کنوود به صورت پیش‌فرض، از امکاناتی هستند که در کمتر سوپراسپرتی مشابهی یافت می‌شوند. شیشه‌های گرم‌شونده با تنظیم برقی، قفل‌مرکزی و چراغ‌های مطالعه از دیگر امکانات کابین هستند.
موری بسیار مجذوب ویژگی‌های فنی و فرمان‌پذیری هوندا NSX شده بود. وی می‌گوید: پس از راندن NSX تمامی خودروهای برتر پورشه، فراری و لامبورگینی از ذهنم محو شدند. البته که محصول جدید مکلارن باید سریع‌تر از NSX می‌بود، اما فرمان‌پذیری و هندلینگ آن به معیار ما برای ساخت اف۱ تبدیل شد. با توجه به اینکه از طرفداران پیشرانه‌های هوندا هستم، به مرکز تحقیقاتی آنها در توچیگی رفته و درخواست کردم که یک بلوک ۵/۴ لیتری ۱۰ یا ۱۲سیلندر برای اف۱ طراحی کنند. پیشرانه‌ای با خروجی مطلوب ۵۵۰ اسب‌بخار که می‌بایست فاقد هرگونه سیستم پرخوران توربوشارژر یا سوپرشارژر باشد. سیستم‌های پرخوران گرچه باعث افزایش اسب‌بخار پیشرانه می‌شوند، با این‌حال از اعتماد کمتر، پیچیدگی فنی و تاخیر زمانی (لگ تایم) رنج می‌برند. با وجود درخواست‌ها و پیگیری‌های مداوم موری، او نتوانست هوندا را قانع کند. در همین زمان، ایسوزو که قصد ورود به عرصه مسابقات را داشت، پیشنهاد عرضه پیشرانه ۵/۳لیتری ۱۲سیلندر خود را به مکلارن داد؛ پیشنهادی که طراحان اف۱ به علت عدم سابقه میدانی این پیشرانه در مسابقات آن را رد کردند. در نهایت، ب‌ام‌و آلمان موظف به طراحی و ساخت پیشرانه مورد نظر شد. آنها یک بلوک ۱/۶لیتری ۱۲سیلندر تنفس‌طبیعی از جنس آلیاژ آلومینیوم با کد S۷۰، میزان خروجی ۶۱۸ اسب‌بخار و وزن ۲۶۶کیلوگرم را توسعه دادند.
شاسی مونوکوک و پنل‌های فیبرکربنی بدنه، در برابر حرارت پیشرانه نیازمند به یک عایق گرمایی مناسب بودند. راه‌حل موری پوشاندن اطراف محفظه پیشرانه با ورق‌های نازک طلا بود. برای این منظور مقدار ۱۶گرم طلا در هر دستگاه از اف۱ به کار رفته است. اف۱ از ابتدا قرار بود به عنوان برترین خودروی جاده‌ای جهان به بازار عرضه شود، از همین‌رو به استیو راندال، سرپرست تیم طراحی سیستم‌ تعلیق گفته شد که سواری آن می‌بایست راحت و بر پایه عملکرد حداکثری باشد، ولی نه مانند یک خودروی مسابقه‌ای واقعی، چرا که این باعث کاسته‌شدن از راحتی و روزمره‌بودن آن و افزایش صدای کابین خواهد شد. اف۱ ‌روی تایرهای ساخت گودیر/میشلن که به طور اختصاصی برای این خودرو ساخته شده‌اند قرار دارد. رینگ‌های منیزیومی آن در جلو دارای سایز ۱۷در۹ اینچ و در عقب ۱۷در۵/۱۱ اینچ هستند. سیستم ترمز ساخت برمبو در جلو دارای دیسک‌های ۱۳ و در عقب دیسک‌های ۱۲اینچی با کالیپرهای چهارپیستونه آلومینیومی است. این سیستم ترمز فاقد قابلیت ضدقفل یا ABS است. نیروی تولیدی پیشرانه اف۱ توسط گیربکس ۶سرعته دستی مجهز به کلاچ سه‌صفحه‌ای به چرخ‌های عقب منتقل می‌شود که حاصل آن شتاب صفر تا ۱۰۰کیلومتربرساعت ۳.۷ثانیه‌ای، صفر تا ۲۰۰کیلومتربرساعت در کمتر از ۱۰ ثانیه و حداکثر سرعت ۳۸۶ کیلومتربرساعت است. این رکورد سرعت تا به امروز نیز توسط هیچ اتومبیل تنفس‌طبیعی دیگری شکسته نشده است.
اف‌۱ با برچسب قیمتی ۸۰۰هزاردلاری به دست مشتریان محدود خود رسید، اما زمان ثابت کرد که خرید آن علاوه بر تملک یکی از برترین شاهکارهای مهندسی اتومبیل تا به امروز، یک سرمایه‌گذاری بسیار موفق نیز به حساب می‌آید، زیرا امروزه پیک قیمتی نمونه‌های مختلف آن تا نزدیک به ۱۴میلیون‌دلار نیز رسیده است! همین امر آن‌را به پای ثابت کلکسیون افرادی مانند رالف‌لورن و جی‌لنو بدل می‌کند.
تنها ۱۰۶دستگاه اف۱ با مشخصات به شرح مقابل تولید شدند. ۶۴ دستگاه نسخه جاده‌ای، ۶دستگاه پروتوتایپ، ۳دستگاه نسخه دم‌بلند، ۵‌دستگاه نسخه لمانز و ۲۸دستگاه نسخه مسابقه‌ای GTR. مکلارن تا به امروز نیز کلیه خدمات نگهداری و تعمیرات اف۱ را در بالاترین سطح به مشتریان خود عرضه می‌کند. هر اتومبیل مجهز به یک مودم متصل به کامپیوتر مرکزی است که همواره وضعیت فنی اتومبیل را به شرکت گزارش می‌دهد.