بررسی مشخصات و تاریخچه فراری F۴۰، آخرین محصول معرفی‌شده توسط انزو فراری

میراث انزو

فراری را به عنوان نامی می‌شناسیم که در دنیای اتومبیل برابر با بهترین و بالاترین استانداردها در ساخت سوپراسپرت‌های زیبا، گران‌قیمت و سریع است.

بررسی مشخصات و تاریخچه فراری F۴۰، آخرین محصول معرفی‌شده توسط انزو فراری

به گزارش پایگاه خبری «عصر خودرو»، انزو فراری در آستانه ۴۰سالگی شرکت خود، تصمیم به عرضه بهترین دستاوردهای خود در قالب اتومبیلی کاملا مسابقه‌ای و تولیدمحدود گرفت. هدف ایجاد محصولی بسیار سبک‌وزن، دیفرانسیل عقب و موتور وسط با تیراژ کمتر از ۴۰۰ دستگاه بود. اف۴۰ آخرین محصولی بود که انزو فراری قبل از مرگ خود در سال ۱۹۸۸ شخصا از آن رونمایی کرد.

سرآغاز
به دهه ۸۰ میلادی بازمی‌گردیم. سوپراسپرت‌های عرضه‌شده به بازار توانسته بودند سد قدرت ۴۰۰ اسب‌بخار و حداکثر سرعت ۳۰۰ کیلومتربرساعت را بشکنند. لامبورگینی، پورشه و فراری ۳ برندی بودند که سهم بزرگی از بازار را تحت کنترل خود داشتند. لامبورگینی، کونتاش را که در دهه دوم تولید خود قرار داشت با به‌روزرسانی‌های متعدد ظاهری و فنی روانه خیابان‌ها می‌کرد که با استقبال خوبی نیز مواجه بود. کونتاش عملا خودرویی نمایشی بود؛ نمادی از جسارت، قدرت‌طلبی و سبک زندگی لوکس. این گاو خشمگین با کیت بدنه پهن و باله عقب بزرگ خود صرفا خودرویی برای گشت‌و‌گذار در خیابان‌های مرفه‌نشین شهر بود. در طرف دیگر میدان، اشتوتگارتی‌ها آخرین تکنولوژی‌های روز را در مدلی به نام ۹۵۹ گردآوری کرده بودند. ۹۵۹ برخلاف کونتاش، محصولی کاملا عملکردمحور بود و فناوری‌هایی مانند سیستم توربوشارژر و چهارچرخ‌متحرک آن، سال‌ها از زمان خود جلوتر بودند.
بخش بازاریابی فراری در مورد اف۴۰ می‌گوید: اکثر مشتریان ما از کم‌شدن خوی وحشی محصولات فراری گله‌مند بودند و اتومبیلی می‌خواستند که تنها عملکرد خالص را به آنان عرضه کند. اف۴۰ به‌مانند ۹۵۹، ویترینی از تکنولوژی‌های آینده نیست و تولید آن جواب فراری به پورشه نبود. اف۴۰ اتفاقی بود که به هر حال صورت می‌پذیرفت.

طراحی بدنه و کابین
کار طراحی بدنه توسط پینین‌فارینا صورت گرفت. مواد تشکیل‌دهنده بدنه آن شامل فیبرکربن‌، آلومینیوم و کولار بود که مقاومت بالا و وزن بسیار پایین را برای آن به ارمغان می‌آورد. طراحی بیرونی آن ساده و در عین‌حال بسیار زیباست. در نمای جلو چراغ‌های رانندگی‌ در روز و راهنما، داخل طلقی شفاف قرار دارند و در بالای آن قابی همرنگ بدنه، چراغ‌های مخفی‌شونده (موسوم به پاپ‌آپ) را در خود جای داده است، این سبک طراحی چراغ که در تعداد زیادی از اتومبیل‌های اسپرت این دوران دیده‌ می‌شود، ضریب درگ خودرو را به‌میزان ۰.۳۴ کاهش داده‌بود. سپر جلو در نهایت سادگی شکل گرفته و دو ورودی هوای کوچک در طرفین آن وظیفه خنک‌کاری ترمزها را به عهده دارند، هوای گرم پس از آن از طریق آبشش بزرگی که در پشت چرخ‌های جلو تعبیه شده است، خارج می‌شود. دو ورودی هوا موسوم به NACA ‌روی دماغه از سادگی قسمت جلو می‌کاهند. یک جفت بزرگ از این ورودی‌ها نیز در فاصله کمی عقب‌تر از درها دیده می‌شود که با افزایش هرچه‌بیشتر سرعت، هوای بیشتری را برای تنفس قلب تپنده آن جذب می‌کند.‌ با رسیدن به نمای عقب‌خودرو، اولین نکته‌ای که جلب‌توجه می‌کند باله‌عقب بزرگ آن است که از دوطرف به صورت ثابت به بدنه پیوسته‌ است. چراغ‌های عقب گرد و ساده هستند و سه خروجی اگزوز از وسط سپر  عقب بیرون زده‌اند، خروجی‌های چپ‌وراست گازهای خروجی موتور و خروجی وسط نیز گازهای خروجی توربوشارژر را تخلیه می‌کنند. این طراحی خروجی اگزوز بار‌دیگر در مدل ۴۵۸‌ ایتالیا مورد ‌استفاده قرار گرفت.
دسترسی به پیشرانه آن با بالارفتن بخش‌بزرگی از قسمت‌ عقب اتومبیل میسر می‌شود، این سبک در گذشته در مدل‌های مسابقه‌ای شرکت نظیر سری ۳۱۲ دیده‌شده بود. هرگونه تعمیر و سرویس پیشرانه نیازمند دمونتاژ کامل این قسمت و بیرون آوردن پیشرانه است. اف۴۰ مجهز به تهویه مطبوع بود، ولی از ویژگی‌هایی نظیر سیستم صوتی، دستگیره‌های در، محفظه داشبورد و رودری‌ها بی بهره بود. در داخل اتاق به جای چرم، از جیر بهره گرفته‌شده بود. صفحه کیلومترشمار، فرمان سه‌شاخه و صندلی‌های مسابقه‌ای به دور از کوچک‌ترین ظرافتی طراحی شده‌اند و دسته‌دنده نوستالژیک آن که مختص سوپراسپرت‌های ایتالیایی است، از صفحه گردگیر کرومی Hشکل آن بیرون زده. پدال‌های آلومینیومی حفره‌دار و فیبرکربن به کاررفته در داخل درها و کف اتاق اهمیت کاهش‌وزن را یادآور می‌شوند. این تمام چیزی است که با ورود به کابین اف۴۰ انتظار شما را می‌کشد. با استارت‌زدن پیشرانه و ورود به پیست، نمایش اصلی آغاز می‌شود. پیشرانه مورداستفاده در اف۴۰ یک بلوک تمام آلومینیومی ۲.۹‌لیتری ۸سیلندر مجهز به ۲ توربوشارژر آب‌خنک با توانایی تولید ۴۷۸ اسب‌بخار خروجی در ۷۰۰۰دور‌بر‌دقیقه است. این پیشرانه نیرو را از طریق یک گیربکس ۵دنده دستی به چرخ‌های عقب منتقل می‌کند، یک گیربکس مسابقه‌ای با کلاچ زبانه‌دار نیز به عنوان آپشن ویژه قابل سفارش بود. فراری برای آن دسته از مالکینی که در پی عملکرد بهتری بودند، اقدام به نصب توربوشارژرهای بزرگ‌تری می‌کرد که خروجی موتور را تا بیش از ۶۸۰ اسب‌بخار افزایش می‌داد. سرعت اف۴۰ در ۴.۱ثانیه از صفر به ۱۰۰کیلومتر بر ساعت می‌رسد و تنها ۸ثانیه دیگر نیاز است تا عقربه سرعت‌سنج از عدد ۲۰۰ نیز عبور کند. حداکثر سرعت اف۴۰ بیش از ۳۲۴ کیلومتر‌بر‌ساعت بود که آن را به سریع‌ترین خودروی خیابانی تولید‌انبوه (بیش از ۵۰۰ دستگاه) زمان خود تبدیل می‌کرد. سیستم تعلیق مستقل آن قابلیت کاهش و افزایش ارتفاع خودرو تا ۲۰ میلی‌متر را به منظور دستیابی به چسبندگی بیشتر در پیست و راحتی بیشتر در ترافیک‌شهری داراست. اف۴۰ در طی مسیر فیورانو، پیست اختصاصی فراری، از بسیاری مدل‌های جدیدتر مانند ۳۶۰، ۵۵۰ و ۵۷۵ سریع‌تر است. بازخوردها و نظرات در مورد اف۴۰ متفاوت و بعضا عجیب بودند. نشریات آن را تلاشی بی‌نتیجه برای تصاحب سهمی از بازار فروش ۹۵۹ می‌دانستند. در ۱۹۸۸ فراری نویسندگان نشریات مختلف را برای آزمایش اف۴۰ به فیورانو دعوت کرد که اکثریت آنان رای به برتری ۹۵۹ دادند. گورودن موری نیز معتقد بود تنها عاملی که رانندگی با آن را جذاب می‌کند سبک‌‌وزنی است و هیچ نکته جالب دیگری در مورد آن وجود ندارد. در مقایسه انجام‌شده میان ۹۵۹ و اف۴۰ در برنامه تاپ‌گیر، هر دو خودرو به عنوان بهترین سوپراسپرت‌های تمامی ادوار شناخته شدند.

هرگز با قهرمان خود ملاقات نکن!
برنامه تولید در ابتدا تنها محدود به ۳۹۹ دستگاه بود ولی در نهایت ۱۳۱۱ دستگاه اف۴۰ خط تولید را ترک کردند. قیمت پایه در نظر گرفته‌شده برای آن ۴۰۰هزار دلار بود؛ رقمی که امروزه به بیش از یک میلیون دلار می‌رسد. در یک جمع‌بندی کلی اف۴۰ را نمی‌توان خودرویی برای عوام علاقه‌مندان یا حتی تصمیمی منطقی تلقی کرد. خودرویی میلیون دلاری که نه می‌توان با آن به رانندگی در خیابان‌های لوکس موناکو پرداخت و نه هرکسی توانایی به چالش کشیدن توانایی‌هایش در پیست را دارد.
در دنیایی که جمله جدیدتر یعنی بهتر، تعیین‌کننده انتخاب‌هاست، اف۴۰ انتخابی از جنس احساس است!

برچسب‌ها

ارسال نظر

پس از بررسی تحریریه منتشر می‌شود.

این فرم توسط reCAPTCHA محافظت می‌شود. حریم خصوصی و شرایط استفاده گوگل اعمال می‌شود.