مروری بر ۸‌ ماسل‌کار برتر دهه ۱۹۸۰

بازماندگان دوران انقراض

موستانگ، کامارو، باراکودا، چارجر؛ سال‌های ابتدایی دهه ۱۹۷۰ میلادی دوران اوج ماسل‌کارهای آمریکایی به شمار می‌رفت. بسیاری از نمونه‌های ارزشمند امروزی نیز به همین دوران تعلق دارند.

بازماندگان دوران انقراض

مروری بر ۸‌ ماسل‌کار برتر دهه ۱۹۸۰

به گزارش پایگاه خبری «عصر خودرو»، اگرچه این دهه معرف برخی از بهترین و باصلابت‌ترین خودروهای این کلاس بود، تصمیم گرفتیم تا در این مطلب نیم‌نگاهی نیز به محصولات دهه ۱۹۸۰ داشته باشیم؛ ستارگانی که تا حدودی نادیده گرفته شدند. بهره‌وری، کاهش وزن و هندلینگ در اولویت اهداف مهندسی این خودروها قرار گرفتند و طراحی آنها نیز از کوپه‌های اسپرت ژاپنی نظیر تویوتا سوپرا و مزدا RX۷ الهام‌گرفته شد. با این‌حال تنها تعداد محدودی از آنها موفق به نجات از این برهه زمانی خاص شدند.

پونتیاک گرن‌پری ۲+۲ ۱۹۸۶
پونتیاک در سال‌های ابتدایی دهه ۱۹۸۰ به آرامی در حال از دست دادن هویت اصلی محصولات خود بود، ولی عرضه گرن‌پری ۲+۲ در ۱۹۸۶ کمی اوضاع را بهبود بخشید. همانند برادر خود، مونت‌کارلو SS، این مدل نیز کمی سریع‌تر و خشن‌تر از کوپه استاندارد بود. گرن‌پری ۲+۲ در تیراژ محدود ۱۲۲۵ دستگاه با پیشرانه ۵لیتری ۸سیلندر، کاربراتور چهاردهانه و گیربکس ۴سرعته اتوماتیک عرضه شد که به پایان تولیدش در ۱۹۸۷ انجامید.

بیوک رگال گرندنشنال / جی‌ان‌ایکس ۱۹۸۷
عرضه‌شده در ۱۹۸۷، جی‌ان‌ایکس با بهره‌‌مندی از پیشرانه ۶‌سیلندر توربوشارژ با خروجی ۲۷۶ اسب‌بخار قدرتمندترین اتومبیل در میان رقبا بود و مسافت ۴۰۰ متر را تنها در ۷/۱۲ثانیه و با حداکثر سرعت ۱۸۲ کیلومتر بر ساعت طی می‌کرد. تنها ۵۴۷ دستگاه از جی‌ان‌ایکس‌ها با ترکیب رنگ و تودوزی یکسان خط تولید را ترک کردند و این مهر پایانی بر سری مدل‌های تقویت‌شده رگال بود. امروزه اگر بخواهید یک جی‌ان‌ایکس زیبا را در گاراژتان داشته باشید، باید خود را برای مبالغی بیش از ۱۰۰ هزار دلار آماده کنید.

فورد موستانگ ۵.۰ ۱۹۸۷
پس از عرضه ناموفق جهانی نسل دوم، فورد در ۱۹۷۹ تصمیم aجدید، مجموعه‌ای متنوع از پیشرانه‌ها و امید دوباره برای طرفداران موستانگ در سرتاسر دنیا بود. در ۱۹۸۷ فورد با معرفی یک نسخه خاص با طراحی جدید جلوپنجره به همراه پیشرانه ۵لیتری ۸سیلندر ۲۲۵ اسب‌بخاری و زمان صفر تا ۱۰۰معادل ۳/۶ثانیه توانست نظر بسیاری از علاقه‌مندان را دوباره به سوی خود جلب کند.

شورولت مونت‌کارلو SS ۱۹۸۳
شورلت در ۱۹۸۳ و پس از غیبتی ۱۲ساله، از نسخه جدید مونت‌کارلو SS پرده‌برداری کرد. در فاصله کمتر از یک‌سال، SS توانست به یکی از انتخاب‌های محبوب رانندگان و تیم‌های حاضر در مسابقات نسکار بدل شود. در سوی دیگر، شورولت در فروش ۲۴۰۰۰ دستگاه تولیدشده از این مدل در ۱۹۸۴ با مشکل روبه‌رو شده بود، که می‌توان بخشی از بار آن را بر دوش پیشرانه ۱۸۰ اسب‌بخاری نه‌چندان راضی‌کننده آن قرار داد. مونت‌کارلو SS تا پایان ۱۹۸۸ روی خط تولید باقی ‌ماند و بار دیگر در ۱۹۹۵ توسط شورولت عرضه شد.

شورولت کامارو آیراک-زی ۱۹۸۵
در حالی که پونتیاک فایربرد به ستاره‌ای در دنیای سینما و تلویزیون تبدیل شده بود، نسل سوم کامارو از طریق دیگری برای خود اسم و رسم پیدا کرد. در ابتدای عرضه کامارو ۱۹۸۲، این مدل طرفداران چندانی نداشت ولی تنها ۳ سال بعد شورولت آیراک-زی را به این سری اضافه کرد. با اینکه این کامارو الزاما سریع‌ترین یا زیباترین گزینه در میان رقبای خود نبود، به لطف هندلینگ بالا و وزن کم خود توانست به خوبی بدرخشد. شورولت آیراک-زی را تنها با گیربکس اتوماتیک تولید کرد؛ مسئله‌ای که به ناامیدی بسیاری از مشتریان انجامید.

پونتیاک فایربرد ترنزام ۱۹۸۲
نسل جدید فایربرد و کامارو در ۱۹۸۲ به بازار عرضه شد. پرنده آتشین که در نسل دوم خود به لطف هنرنمایی در سری فیلم‌های Smokey And The Bandit محبوبیت خوبی کسب کرده بود، در مدل جدید با کاهش ابعاد و فاصله محوری مواجه شد. همچنین این اولین سال عرضه فایربرد با چراغ‌های مخفی‌شونده بود. ترنزام ۱۹۸۲ قوای خود را از یک موتور ۸سیلندر ۱۵۰ اسب‌بخاری دریافت می‌کرد و در مجموعه تلویزیونی Knight Rider با بازی دیوید هسلهاف حضور یافت.

فورد تاندربرد سوپر کوپه ۱۹۸۹
اصولا هیچ‌کس یک تاندربرد متعلق به دهه ۱۹۸۰ را در دسته‌بندی ماسل‌کارها قرار نمی‌دهد. نسل دهم این کوپه با استفاده از پلت‌فرم مشترک با ماستنگ فاکس‌بادی و پیشرانه ۶سیلندر سوپرشارژ ۸/۳لیتری و خروجی نسبتا قابل‌توجه ۲۱۰ اسب‌بخار توانست خاطره خوبی از آخرین نسل تاندربرد در ذهن عموم ایجاد کند. عرضه آن با چنان استقبال خوبی از سوی بازار روبه‌رو شد که نشریه موتورترند لقب خودروی سال ۱۹۸۹ را به تاندربرد اعطا کرد؛ گرچه مدیران فورد همواره مهندسان را به خاطر تولید چنین خودرویی سرزنش می‌کردند.

دوج شلبی داکوتا ۱۹۸۹
در ۱۹۸۹ دوج و شلبی همکاری خود را برای عرضه یک پیکاپ قدرتمند آغاز کردند؛ داکوتا با فاصله محوری مناسب خود، بهترین گزینه برای رفتن زیر تیغ جراحی کارول شلبی بود. بلوک ۶سیلندر ۹/۳لیتری استاندارد جای خود را به یک نمونه ۸سیلندر ۲/۵لیتری ۱۷۵ اسب‌بخاری داد. تا قبل از به بازار آمدن جی‌ام‌سی سایکلون و فورد اف-۱۵۰ لایتنینگ، شلبی داکوتا سریع‌ترین پیکاپ بازار بود. داج تنها ۱۴۷۵ دستگاه از آن را تولید کرد که ۴۸۰ نمونه به رنگ سفید و ۹۹۵ دستگاه قرمزرنگ بودند.

*سیدامیرحسین شکوهی

برچسب‌ها

فرم ارسال نظر

نظر شما پس از بررسی توسط تیم تحریریه منتشر می‌شود.

نظر خود را بنویسید. لطفاً محترمانه و مرتبط با مطلب باشد.