اِنــزو

۱ ۲ ۳ ۴ ۵

مروری بر زنـدگی خـودرویـی انـزو فـِراری

به گزارش پایگاه خبری «عصر خودرو»، در ادامه نگاهی خلاصه‌وار به زندگی این مرد افسانه‌ای می‌اندازیم.

از فوریه برفی تا آشیانه فِراری
اِنزو آنسِلمو فِراری (Enzo Anselmo Ferrari) هجدهم فوریه ۱۸۹۸ میلادی در حومه مودنا (Modena) ایتالیا به دنیا آمد و به دلیل برف و کولاکِ آن روزها، تا دو روز پس از تولدش شناسنامه‌ای نداشت. پدرش آلفردو (Alfredo) مالک یک کارگاه کوچک آهن و مادرش آدلجیزا (Adalgisa) یک زن خانه‌دار کلاسیک ایتالیایی بود.
نخستین تجربه خودرویی ملموس انزو زمانی بود که در سن ده سالگی همراه پدر و برادر بزرگ‌ترش آلفردو جونیور یا همان دینو (Dino) به تماشای یک مسابقه اتومبیل‌رانی در منطقه ویا امیلیا (Via Emilia) شهر بولونا (Bologna) رفت. این مسابقه که با پیروزی فلیچه نازارو (Felice Nazzaro) به پایان رسید دقیقاً جرقه‌ای بود که در شمع ذهن نوپای اسطوره آینده جهان خودرو زده شد و روحش را برای همیشه بیمار عشق کرد.
انزو در ۱۹۱۶ پس از مرگ تقریباً همزمان پدر و برادرش فکر تحصیل را رها کرده و به‌عنوان معلم در یک مدرسه تراشکاری در نزدیکی مودنا و پس از آن در چند شغل ساده دیگر مشغول به کار شد. حدود یک سال بعد با آغاز جنگ جهانی سر از توپخانه ارتش درآورد و پس از ابتلا به تورم شدید ریه همراه دیگر بیماران قطع امید شده در آسایشگاهی رهایش کردند تا زمان مرگش فرا برسد. وی بعد از چند ماه به‌طور معجزه‌آسایی سلامتی خود را باز می‌یابد و بعد از تلاش ناموفق برای یافتن شغلی در کمپانی فیات، اواخر ۱۹۱۸ به‌عنوان راننده آزمایش به یک شرکت کوچک سازنده تورپِدو روی شاسی وانت‌بارهای سبک در شهر تورین (Turin) می‌پیوندد، اما در فاصله کمی در ۱۹۱۹ با مهاجرت به میلان نخست در سمت راننده آزمایش و بعدها به‌عنوان راننده مسابقه در کمپانی C.M.N (Costruzioni Meccaniche Nazionali) استخدام می‌شود. همین‌جاست که نخستین رقابت رسمی انزو در مسابقه تپه نوردی Parma Poggio di Berceto و پشت فرمان CMN ۱۵/۲۰ با قلب ۴ سیلندر خطی ۲.۳ لیتری و نهایتاً مقام چهارمی رقم می‌خورد.
سال ۱۹۲۰ فِراری ۲۲ ساله پس از حضور در چندین مسابقه، با یک دستگاه آلفارومئو تیپو ۴۰/۶۰ مجهز به پیشرانه ۴ سیلندر ۶ لیتری رتبه دوم مسابقه Targa Florio را بدست آورد و ۱۹ سال آینده را به‌عنوان راننده آزمایش، راننده مسابقه، مشاور فروش و نهایتاً مدیر بخش خودروهای مسابقه‌ای آلفارومئو به فعالیت جدی در عرصه اتومبیل‌رانی گذراند. از اتفاقات مهم این سال‌ها می‌توان پیشنهاد مادر یکی از خلبانان مشهور ارتش در جنگ جهانی بنام فرانچسکو باراکا (Francesco Baracca) به انزو برای استفاده از نشان اسب سلطنتی هواپیمای فرزندش روی خودروهای مسابقه‌ای خود در ۱۹۲۳، تأسیس روزنامه ورزشی مشهور Corriere dello Sport در بولونا در ۱۹۲۴ و اولین و دومین پیروزی در مسابقات Circuito di Milano با آلفارومئو ۶C-۱۵۰۰ SS در ۱۹۲۷ و ۱۹۲۸ را نام برد. اما مهم‌تر از همه اینکه فِراری در این میان سال ۱۹۲۹ میلادی گروه آشیانه فِراری (Scuderia Ferrari) را در مودنای ایتالیا با هدف ایجاد امکان حضور مالکان خودروها و موتورسیکلت‌ها در مسابقات تأسیس می‌کند که بعدها پس از ارتقای درجه به یک تیم رسمی با همین نام، از ۱۹۳۳ به بعد عملاً تبدیل به شاخه مسابقه‌ای رسمی آلفارومئو می‌شود.

از مودنا به مارانللو
انزو پس از کسب مقام دوم در Circuito Tre Province در ۹ آگوست ۱۹۳۱ با آلفارومئو ۸C-۲۳۰۰ MM به دلیل فشار کاری و نزدیکی تولد پسر اولش آلفردو (که عموماً با نام دینو شناخته می‌شود) رانندگی را کنار گذاشته و پس از موفقیت‌های مدیریتی بزرگ در مسابقات بین‌المللی، ۶ سپتامبر ۱۹۳۹ با شرط عدم هرگونه استفاده از نام «فِراری» در عرصه رقابت، آلفارومئو را ترک و دقیقاً ۷ روز بعد کمپانی Auto Avio Costruzioni را در محل آشیانه فِراری سابق در مودنا تأسیس کرد. این مجموعه در ۱۹۴۳ (بهبوحه جنگ جهانی دوم) با انتقال از مودنا به شهری کوچک‌تر بنام مارانللو (Maranello) فعالیتش را در زمینه ابزارآلات صنعتی و نظامی و البته ساخت مدل‌های پروتوتایپ ادامه می‌دهد تا اینکه پس از دو بار تخریب و بازسازی کامل، از شر جنگ خلاص شده و انزو بزرگ به فکر ساختن نخستین خودرو با برند "فِراری" می‌افتد.
در ۱۹۴۷ میلادی Auto Avio Costruzioni رسماً به Ferrari تغییر نام داده و اولین محصول رسمی آن با نام ۱۲۵ S و قلب ۱۲ سیلندر به دنیا آمد. ۲۰ سال بعدی با تولید انواع خودروهای مسابقه‌ای و خیابانی، شرکت در رقابت‌های موتوراسپرت و افتخارات شخصی مختلف برای انزو سپری شد و در ۱۹۶۹ دقیقاً نصف سهام برند فِراری به دلیل توسعه فوق‌العاده و کمبود منابع مالی تحت مالکیت گروه فیات درآمد. دو سال بعد هم ساخت پیست اختصاصی فیورانو (Fiorano) کلید خورد و در ۱۹۷۲ رسماً به‌عنوان محل بررسی همه‌جانبه فرزندان اسطبل مارانللو آغاز بکار کرد.
انزو فراری که دیگر یک افسانه زنده بود، پس از طراحی و نظارت کامل بر ساخت برخی از ماندگارترین اسپرت‌های تاریخ در دهه‌های ۷۰ و ۸۰ میلادی و نهایتاً مدل افسانه‌ای F۴۰ در ۱۹۸۷، سرانجام عصر روز ۱۴ آگوست ۱۹۸۸ میلادی در مودنا چشم از جهانی که بدون خودرو و مسابقه برایش مفهومی نداشت فرو بست.

*امین قوام