به گزارش پایگاه خبری «عصر خودرو»، این رویه را امروزه می توان در محصولات شرکت های مختلفی دید که خودروهایی با مشخصات فنی و حتی ظاهر یکسان اما با برند های متفاوت در بازار دارند. دو کمپانی GMC و شورلت از این دست خودروسازان هستند که روزگاری هر دو در ساخت خودروهای سنگین و تجاری نیز مشغول بودند و با این که در آخرین سال های فعالیت، محصولاتی یکسان داشتند اما در برهه ای از زمان، این GMC ها بودند که با بخش فنی خاص خود، از شورلت متمایز شدند. پیشرانه های خاص twin six از شاخص ترین این نقاط تمایز بود.
پیشرانه V۱۲ :
در بین خودروهای آمریکایی چه در رده سواری ها و چه در سنگین وزن ها و تجاری ها، موتور ۱۲ سیلندر به تعداد بسیار اندکی وجود دارد چرا که عمده تولیدات شرکت های امریکایی دارای موتور های ۸ سیلندر خورجینی و شش سیلندر خطی بوده و هستند.
جی ام سی در سال ۱۹۶۰ اقدام به معرفی پیشرانه های V۶ جدیدی با زاویه قرارگیری ۶۰ درجه سیلندرها، برای محصولات خود کرد که بنا به تعریف تعداد سیلندر آن ها نسبت به حجم موتور، این پیشرانه ها در دسته Big Block ها یا بلوک بزرگ یا همان پیستون بزرگ ها قرار می گیرند. این موتور ها با داشتن ۶ سیلندر، دارای حجم های ۳۰۵ اینچ مکعب، ۳۵۱ و ۳۷۹ و همچنین ۴۰۱ اینچی و ۴۳۲ و نهایتا پیشرانه غول پیکر ۴۷۸ اینچ مکعبی بودند که حجم آن ها به لیتر به ترتیب برابر با ۵ لیتر، ۵.۷۵ لیتر، ۶.۲ لیتری و نهایتا ۶.۵۷ لیتر، ۷ لیتری و ۷.۸ لیتر می شد که در ترکیب با ۶ سیلندر می توان اندازه بزرگ پیستون های آن ها درک کرد که این قضیه منجر به پایین بودن قدرت تولیدی اما در عوض بالارفتن گشتاور خروجی از موتور ها در دورهای پایین می شد که یک ویژگی بسیار خوب برای خودروهای سنگین و تجاری محسوب می شود. برای مثال فقط پیشرانه کوچک ۳۰۵ اینچ مکعبی یا همان ۵ لیتری GMC توانایی تولید ۳۵۵ نیوتن متر گشتاور در دور پایین ۱۶۰۰ دور در دقیقه را داشت که می توان گفت این دور فقط کمی بالاتر از دور آرام آن پیشرانه بود. این ویژگی باعث بالا رفتن کشش اولیه در دور موتور های پایین می شد که نتیجه آن کاهش مصرف سوخت و استهلاک پایین موتور بود به نحوی که اولین زمان برای سرویس این موتور ها از سوی کمپانی در حدود ۳۲۰ هزار کیلومتر اعلام شد. در واقع GMC استفاده از موتورهای شش سیلندر حجیم را به موتورهای هشت سیلندر به خاطر قطعات متحرک کمتر، ترجیح داده بود. اما این شرکت برای خودروهای سنگین تر خود راه حل دیگری داشت و آن هم استفاده از موتورهای V۱۲ بود تا دوبرابر نمونه های بنزینی حجم و کارایی داشته باشند.
V۱۲ حجیم :
شرکت GMC برای افرادی که به دنبال داشتن یک موتور پر حجم و پر قدرت اما از نوع بنزینی بودند، یک پیشرانه V۱۲ با ۷۰۲ اینچ مکعب یا به عبارتی ۱۱.۵ لیتر حجم داشت که در دور ۱۲۰۰ تا ۱۴۰۰ rpm می توانست ۸۴۴ نیوتن متر گشتاور و قدرتی برابر با ۲۷۵ اسب بخار در دور ۲۴۰۰ rpm تولید کند که گشتاور تولیدی آن کمی کمتر از دوبرابر موتور ۴۰۱ اینچ مکعبی بود. این موتور از حجیم ترین پیشرانه های بنزینی ساخته شده تا به امروز به شمار می آید. با این که این موتور از دو پیشرانه V۶ چسبیده به هم ساخته نشده است، اما دارای دو کاربراتور و حتی دو دلکو بود که هر کدام وظیفه خدمت رسانی به یک بخش از بلوک موتور را برعهده داشتند.
این پیشرانه چندان مورد استفاده برای خودروهای باری سبک وزن و وانت بارهای غول پیکر نبود و GMC از آن برای تجاری های میان وزن و سنگین وزن خود استفاده کرد چرا که وزن این موتور نزدیک به ۷۵۰ کیلوگرم بود. با این حال تعداد کمی از این پیشرانه نیز برای استفاده هایی چون ژنراتور برق و نیروگاه ها مورد استفاده قرار گرفت. گفته می شود که نزدیک به ۵هزار دستگاه از این پیشرانه فروخته شد.
نویسنده: علیرضا داوودی
فرم ارسال نظر
نظر شما پس از بررسی توسط تیم تحریریه منتشر میشود.