آشنایی با پیشینه شورولت اِلکامینو؛
به گزارش پایگاه خبری «عصر خودرو»، با ایدهبرداری از فورد رنچرو که دو سال از عرضه آن به بازار میگذشت، الکامینو در حقیقت پیکاپی ساختهشده بر اساس ایمپالا ۱۹۵۹ بود که همان طراحی چشمان گربهای و بالچههای عقب را نیز در بدنه خود حفظ کرده بود. شورولت در تبلیغات آن اعلام کرده بود: الکامینو زیباترین وسیله برای جابجایی بار است، خودرویی که هندلینگ و زیبایی یک کانورتیبل را داشته و در عین حال از پس سختترین شرایط نیز به خوبی برمیآید. در اوایل همان سال با تستهای انجامشده بر روی قویترین نسخه آن، مجهز به پیشرانه هشتسیلندر خورجینی ۳۴۸ اینچمکعبی با سه کاربراتور و گیربکس ۴سرعته دستی، شتاب صفر تا صد کیلومتر بر ساعت حدودا ۷ ثانیه و حداکثر سرعت ۲۱۰ کیلومتر بر ساعت به ثبت رسید. مجموع ۲۲۲۴۶ دستگاه الکامینو در نخسیت سال تولید کارخانه را ترک کردند که توانست از میزان فروش ۲۱۷۰۶ دستگاهی رنچرو در ۱۹۵۷ و ۱۴۱۶۹ دستگاه در ۱۹۵۹ که مستقیما برای رقابت با الکامینو طراحی شده بودند پیشی بگیرد، ولی در ۱۹۶۰ داستان به گونهای کاملا متفاوت رقم خورد.
فورد رنچرو نخستین ایده خودروسازان برای این ترکیب نبود. کشاورزان استرالیایی از سالهای آغازین دهه ۱۹۳۰ اقدام به استفاده از خودروهایی با همین سبک و نام مستعار یوت میکردند. این ایده به قدری موفق ظاهر شد که به زودی اکثر خودروسازان به نوعی آن را در سبد محصولات خود جای دادند. با این حال روند پیشرفت یوتها در آمریکا به این سرعت نبود؛ گرچه رنچرو به آمار فروش ثابتی دست پیدا کرده بود، اولین تلاش شورولت برای عرضه الکامینو ناکام ماند و تولید آن تنها پس از دو سال قطع شد. در ۱۹۶۴ نسخه جدید که اینبار بر پایه پلتفرم مدل شول توسعه یافته بود معرفی شد و در ۱۹۶۸ استفاده از پیشرانه SS الکامینو را به یکی از محبوبترین خودروهای عضلانی دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ تبدیل کرد. استفاده از این پلتفرم در نسلهای سوم و چهارم نیز ادامه پیدا کرد.
پنجمین نسل الکامینو در ۱۹۷۸ بر پایه کوپه کوچک مالیبو شکل گرفت و شورولت نهایتا برای جلوگیری از ضرر در ۱۹۸۷ به تولید آن خاتمه داد. دلیل این امر به سادگی در عدم نیاز جامعه مشتریان به محصولاتی مانند رنچرو و الکامینو خلاصه میشد. در سال ۱۹۹۵ جنرالموتورز کانسپتی جدید از الکامینو را بر اساس گونه استیشنواگن نسل چهارم کاپریس به تولید رساند؛ این ایده توانست نظر مدیران را برای تولید انبوه به خود جلب کند، اما تصمیم شرکت برای پایان تولید خودروهای پلتفرم B در ۱۹۹۶ مانع از عرضه آن شد.
پونتیاک در سال ۲۰۰۸ اعلام کرد قصد دارد یک پیکاپ اسپرت را در قالب مدلی جدید کند و پیش از انتخاب نام G۸ ST پسوند احتمالی الکامینو را نیز برای آن در نظر گرفت، با اینحال سیاستهای تازه جنرالموتورز برای تقلیل تعداد مدلها و نابودی برند پونتیاک در سال ۲۰۱۰ دست به دست هم دادند تا این امر هیچگاه محقق نشود. هولدن، شاخه استرالیایی جنرالموتورز که در واقع آغازکننده این سبک در ۱۹۳۵ میلادی بود، تا سال ۲۰۱۷ به تولید یوت، محصولی مشابه الکامینو بر پایه پلتفرم مدل کومودور و پیشرانههای ۸سیلندر جنرالموتورز کرد.
نویسنده: سید امیرحسین شکوهی
ارسال نظر
پس از بررسی تحریریه منتشر میشود.