اختصاصی «عصر خودرو»
به گزارش پایگاه خبری «عصرخودرو»، امثال داج چارجِر (Charger)، فورد ماستنگ (Mustang) و شورولت کامارو (Camaro) هرکدام به عنوان نمادی از صنعت خودروی وقت آمریکا شناخته میشوند و سبکی را بنیان نهادهاند که در باور خیلیها، تنها اسلوب مناسب برای خودروهای آمریکایی است. طی سالهای پیش از انقلاب اسلامی، تعداد قابلتوجهی از این آثار هنری نیز وارد خاک کشورمان شد که خوشبختانه بخش اعظمشان هنوز همینجا به سر میبرند و بینشان نمونههای بعضا منحصربهفردی هم به چشم میخورد. در این نوشتار به مرور سرگذشت یکی از همین نمونههای خاص میپردازیم.
ورود این هیولا به خاک ایران
خودرویی که در تصاویر میبینید، داج چارجر R/T مدل ۱۹۶۸ میلادی است. هیولای ۵.۳ متری آمریکایی که تنها یک دستگاه از آن در کشور وجود دارد و دیدنش از نزدیک نفس را در سینهتان خفه میکند. این نمونه همان سال (۱۳۴۷ خورشیدی) بهصورت صفر کیلومتر توسط تیمسار پرویز خسروانی، بنیانگذار و رئیس وقت هیاتمدیره باشگاه ورزشی تاج (استقلال کنونی)، مستقیما از ایالاتمتحده وارد کشور شده و در آن زمان ارزشی برابر با ۸۰ هزار تومان داشته که به حساب امروز میشود حدود ۱۵۰ میلیون تومان! در حال حاضر نمونه دیگری از مدل ۱۹۶۸ در کشور وجود ندارد و اینیکی به معنی واقعی کلمه یکه و تنهاست.
فصل دوم زندگی، بعد از بازسازی
چارجر خوشبخت به فاصله کمی از فرود بر خاک ایران، تحت تملک مدیر وقت هتل جهان (واقع در تقاطع خیابان ولیعصر و طالقانی کنونی) درآمده و طبق منابع موثق، روایات متعددی از مشاهده آن توسط میهمانان و کارکنان در پارکینگ همین هتل شنیده شده است. اما خودنمایی زیرزمینی آمریکایی قلدر سال ۱۳۸۵ به پایان رسیده و با بهای ۶ میلیون و ۲۰۰ هزار تومان توسط آقای احمدی (مالک کنونی) خریداری میشود. وی در فاصله کوتاهی فرآیند بازسازی را با همراهی یک گروه متخصص در خاک کشورمان آغاز کرده و به تعمیر بدنه، رنگ، مجموعه فنی و کابین میپردازد. طی این مراحل رنگ بدنه از طلایی به مشکی براق تغییر کرده و پیشرانه ۳۸۳ اینچ مکعبی (۶۲۷۷ سیسی) استاندارد جای خود را به نمونه غولپیکر ۴۴۰ مَگنوم (Magnum) میدهد. رنگ بدنه و تقریبا تمامی قطعات و لوازم مورداستفاده در بخشهای مختلف، اصالتا متعلق به خودِ چارجر بوده و مستقیما از آمریکا وارد شدهاند. درواقع یکی از نکاتی که موجب خاصترشدن آن شده، همین اصالت قطعات و منبع تأمین است که نقشی حیاتی در بازسازی صحیح و اصولی خودرو ایفا میکنند. البته حرکت ناخوشایند تغییر رنگ بدنه و پیشرانه اولیه را نیز نمیتوان نادیده گرفت.
یک نکته کوتاه
بد نیست به این موضوع اشاره کنیم که نسل اول داج چارجر با مدلهای ۱۹۶۶ و ۱۹۶۷ به تولید رسید و در مدل ۱۹۶۸ جای خود را به نسل دوم داد تا با بهرهگیری از تغییرات ظاهری و داخلی گسترده و فهرست کاملی از پیشرانههای ۲۲۵ تا ۴۴۰، سرحالتر از قبل به مصاف رقبا برود. تریم R/T (کوتاه شده عبارت Road/Track) نیز نخستین بار در همین نسل معرفی شد و بهعنوان نسخهای قدرتمندتر در دسترس علاقهمندان قرار گرفت.
در مورد قلب تپنده
اما کمی بیشتر درباره پیشرانه ۴۴۰ مَگنوم صحبت کنیم. این قلب نهنگ از نوع ۸ سیلندر V شکل تنفس طبیعی کاربراتوری ۱۶ سوپاپه بنزینی با حجم دقیق ۴۳۹.۷ اینچ مکعب یا ۷۲۰۶ سیسی (از مجموعه پیشرانههای RB کرایسلر) است که بهصورت استاندارد ۳۷۵ اسب بخار قدرت در ۴۶۰۰ دور بر دقیقه و ۶۵۰ نیوتنمتر گشتاور در ۳۲۰۰ دور بر دقیقه تولید میکند تا هیولای بدخو طی حدود ۶.۶ ثانیه از حالت ایست کامل به تُندی ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت دست یافته و بیامان تا وَرای ۲۰۰ کیلومتر بر ساعت بتازد. طبق تخمینهای صورتگرفته بر اساس استانداردهای اروپایی، چارجر R/T برای دستیابی به این عملکرد، در سیکل ترکیبی حدود ۲۵ لیتر بنزین میسوزاند که البته اگر فقط اهل دوردورهای داخل شهر باشید به ۳۰ الی ۴۰ لیتر افزایش خواهد یافت تا رسما نشان دهد که با اَحدی شوخی ندارد و باک ۷۲ لیتریاش را همیشه پُر میخواهد!
ختم کلام
در پایان باید گفت جای بسی خوشحالی دارد که تنها داج چارجر R/T مدل ۱۹۶۸ ایران از لحاظ فنی و ظاهری در وضعیت فوقالعاده خوبی به سر میبرد و تقریبا تفاوتی با نمونه صفرکیلومتر نمیکند. امید است روزی فرا برسد که تمامی مدلهای کلاسیک موجود در خاک کشور مورد توجه و رسیدگی قرار گرفته و در وضعیتی شایسته و بایسته نگهداری شوند؛ نه اینکه در گوشهای گُم، رهاشده و گذر زمان چهرهشان را غبارآلود سازد.
نویسنده: امین قوام
فرم ارسال نظر
نظر شما پس از بررسی توسط تیم تحریریه منتشر میشود.