۵ سوپراسپرت ناموفق در تاریخ؛ لشکر شکست‌‌خورده

به گزارش پایگاه خبری «عصر خودرو»، یک اثر هنری متحرک که خود را در گروهی از افراد رده‌‌بالای جامعه قرار خواهد داد. با این حال سکه روی دیگری هم دارد و آن تولید برخی محصولات ناموفق با مشکلاتی همچون مشکلات شدید کیفی، دردسرهای فنی و نوآوری‌‌های بعضا عجیب و ناکارآمد است. در این نوشتار به معرفی ۵ سوپراسپرت که هریک به دلایلی موفق به کسب محبوبیت آنچنانی نشده‌‌اند خواهیم پرداخت؛ خودروهایی که هریک در نوع خود یک فاجعه گران‌‌قیمت به حساب می‌‌آیند.

پنتر سیکس
پنتر سیکس بی‌‌شک لقب عجیب‌‌ترین خودروی این لیست را دریافت می‌‌کند. تولید این کانورتیبل بریتانیایی شش چرخ مجهز به پیشرانه ۸‌‌ سیلندر ۸.۲ لیتری ساخت کادیلاک مجهز به دو توربوشارژر و خروجی ۶۰۰ اسب‌‌بخار و گیربکس سه‌‌سرعته اتوماتیک در سال ۱۹۷۷ نهایی شد. تنها دو نمونه سفید و مشکی از آن تولید شدند. ترکیب شش‌‌تایی چرخ‌‌ها الهام گرفته‌‌شده از خودروهای مسابقه‌‌ای فرمولاوان تایرل P۳۴ بود. سیکس دارای دو نوع سقف هاردتاپ قابل جداسازی و کانورتیبل تاشو بود و از امکاناتی نظیر تهویه مطبوع، اطفا حریق خودکار، صندلی‌‌ها و شیشه‌‌های برقی، تلفن و تلویزیون بهره می‌‌برد. ادعاهایی در مورد دستیابی پنتر به حداکثر سرعت ۳۲۲ کیلومتر بر ساعت مطرح شده است که بسیار بعید به نظر می‌‌رسند. همانطور که همگان انتظار داشتند، منابع مالی کمپانی بر سر این پروژه از بین رفت و این محصول هرگز به تولید انبوه نرسید.

لوتک سیریوس
شرکت آلمانی لوتک، تاسیس‌‌شده در ۱۹۶۲ با سابقه کوچک در ساخت قطعات تیونینگ مرسدس‌‌بنز و پورشه، در ابتدای دهه ۱۹۹۰ میلادی برای ورود به بازار سوپراسپرت‌‌ها تلاش کرد. تولید اولین محصول شرکت با نام C۱۰۰۰ ابرخودرویی مخوف با پیشرانه ۸ سیلندر ۵.۶ لیتری تویین توربو ساخت مرسدس‌‌بنز که توانایی تولید ۱۰۰۰ اسب‌‌بخار را دارا بود در ۱۹۹۵ به اتمام رسید. تنها یک دستگاه C۱۰۰۰ به سفارش یکی از شیخ‌‌نشینان خلیج فارس با قیمت ۳.۴ میلیون دلار ساخته شد. در ۲۰۰۴ لوتک از اولین محصول تولیدانبوه خود رونمایی کرد. سیریوس از بدنه فیبرکربنی و پیشرانه ۱۲سیلندر ۶لیتری مرسدس‌‌بنز، که در پاگانی زوندا نیز دیده می‌‌شود، بهره می‌‌برد. محصولات لوتک با وجود توانایی‌‌های بالقوه فنی روی کاغذ بسیار فوق‌‌العاده به نظر می‌‌رسند، ولی مشکلات مالی شرکت و ظاهر زشت سیریوس این برند را به انزوا کشانده است.

وکتور W۸
کمپانی آمریکایی وکتور در سال ۱۹۷۱ توسط جرالد ویگرت تاسیس شد. با نیم‌نگاهی به محصولات مشهور وکتور مانند W۲ و W۸ و روبرو شدن با بدنه و کابین عجیب آن‌‌ها، عدم موفقیت این برند دیگر برایتان تعجب‌‌آور نخواهد بود! ویگرت در ۱۹۸۰ قول تولید یک سوپراسپرت تمام‌‌عیار با پیشرانه ۶۵۰ اسب‌‌بخاری شورولت و حداکثر سرعت ۳۷۰ کیلومتر در ساعت تا سال بعد را به مطبوعات داد! محصولی که نه‌‌تنها ۹ سال بعد در ۱۹۸۹ به دست مشتریان خود رسید، بلکه هیچ‌‌گاه نتوانست از اعداد و ارقامی که ادعا می‌‌کرد می‌‌تواند به آن‌‌ها دست پیدا کند نیز دفاع کند. W۸ تنها به تعداد ۲۲ دستگاه و با قیمت پایه ۱۲۵ هزار دلاری تولید شد و تنها دلیل منطقی برای خرید آن، ظاهر متفاوتش بود که آن را  حتی از عجیب‌‌ترین طراحی‌‌های آن دوران مانند لامبورگینی کونتاش نیز خاص‌‌تر جلوه می‌‌دهد.

دلورین DMC-۱۲
DMC-۱۲ که تنها محصول کمپانی آمریکایی دلورین به شمار می‌‌آید، در نگاه اول خودرویی جذاب و زیباست که با درهای گالوینگ و بدنه‌‌ای از جنس استیل ضدزنگ پلیش‌‌شده و طراحی شده توسط جیوجیارو افسانه‌‌ای، خود را در میان دیگر به خودرویی منحصربفرد بدل می‌‌سازد. از طرفی محبوبیت DMC-۱۲ با نقش‌‌آفرینی به عنوان ستاره اصلی مجموعه فیلم‌‌های سینمایی بازگشت به آینده افزایش قابل‌‌توجهی یافت. ویژگی‌‌های مثبت دلورین همینجا به اتمام می‌‌رسد، زیرا با نشستن پشت فرمان آن هیچ‌‌یک از انتظارات شما برآورده نخواهد شد. قوای محرکه از طریق پیشرانه ۶سیلندر خورجینی ساخت گروه پژو، رنو و ولوو با خروجی ۱۳۰ اسب‌‌بخار تامین می‌‌شود. این مجموعه در ترکیب با گیربکس اتوماتیک نه‌‌چندان پیشرفته باعث ثبت زمان ۰-۱۰۰ کیلومتر بر ساعت ۱۰.۵ ثانیه ای و حداکثر سرعت ۱۷۷ کیلومتر بر ساعت می‌‌شود، این ارقام حتی قادر به غلبه بر اسپرت‌‌های کوچکی مانند نسل اول مزدا میاتا نیز نیستند. در نهایت کمپانی موفق به بازگرداندن بودجه ۱۷۵ میلیون‌‌دلاری این پروژه نشد و با دستگیری جان دلورین در ۱۹۸۲ به جرم قاچاق مواد مخدر، این برند به کام ورشکستگی کشانده شد.

میتسوکا اوروچی
این محصول که توسط خودروسازی به همین نام در ژاپن به تولید می‌‌رسد، ابتدا در سال ۲۰۰۱ به عنوان یک کانسپت رونمایی شد. اوروچی در ۲۰۰۶ روی خط تولید قرار گرفته و به واسطه ظاهر عجیبش مورد توجه رسانه‌‌های خودرویی جهان واقع شد. نام آن در فرهنگ ژاپنی به اژدهایی افسانه‌‌ای با ۸ سر اشاره دارد و شرکت سازنده آن را یک سوپراسپرت مطابق با مد روز خطاب می کند، عنوانی که چندان با طراحی ناهماهنگ و بسیار زشت آن همخوانی ندارد. اوروچی در مبحث توانایی‌‌های فنی نیز یک شکست تمام‌‌عیار بود. پیشرانه ۶سیلندر ۳.۳ لیتری متعلق به تویوتا کمری با حداکثر توان ۲۲۵ اسب‌‌بخار در ترکیب با گیربکس ۵سرعته اتوماتیک و وزن خالص نزدیک به ۱.۶ تنی به وخامت بیشتر اوضاع می‌‌افزاید. با این حال این ژاپنی گمنام توانست نظر مجریان برنامه تاپ‌‌گیر را در انتخاب زشت‌‌ترین خودروی تمام دوران به خود جلب کند!

نویسنده: سید امیرحسین شکوهی