به گزارش پایگاه خبری «عصر خودرو»، از همکاری طولانیمدت با فورد از دهه شصت تا خرید مازراتی در دهه هفتاد و افول در اواخر دهه نود، دتوماسو سرنوشت جالبتوجهی داشته است. باآنکه تلاشهایی برای عرضه یک مدل جدید از اوایل قرن بیست و یکم در جریان بود، اما بهجز عرضه چند مدل مفهومی و پیش نمونه هیچ اتفاق قابلذکر دیگری در طی ۱۵ سال اخیر رخ نداد. تا آنکه P۷۲ معرفی شد.
آخرین محصول حقیقی دتوماسو، گوارا نام داشت. این خودرو در سال ۱۹۹۴ معرفی شد. در آن زمان دتوماسو هنوز مالکیت مازراتی را بر عهده داشت و به همین خاطر این مدل با همکاری این دو خودروساز ساختهوپرداخته شد. گوارا برخلاف محصولات قبلی، به خاطر فاصله گرفتن فورد از دتوماسو، با پیشرانه V۸ ب ام و به حجم ۴ لیتر عرضه شد. به خاطر کاهش محبوبیت برند دتوماسو و وضع بد اقتصادی، فروش گوارا پایینتر از حد انتظار بود. بااینحال به خاطر وخامت حال آلخاندرو دتوماسو، این خودرو با تغییراتی محدود تا سال ۲۰۰۴ عرضه شد. تا آن زمان حدود ۵۰ دستگاه از انواع گوارا (کوپه و کانورتیبل و بارچتا) عرضه شدند. از سال ۱۹۹۸ به خاطر محدود شدن عرضه پیشرانه ب ام و، دوباره دتوماسو به سراغ فورد رفت و پیشرانه ۴.۶ لیتری سوپر شارژر دار این کمپانی را استفاده کرد. عرضه دتوماسو جدید با نام Bigua با شکست مواجه تا نهایتاً Guara آخرینمدل کلاسیک دتوماسو باشد.
همزمان با موفقیت منگوستا، فورد تصمیم گرفته بود میراث مدل GT۴۰ را در عرضه یک خودرو موتور وسط خیابانی زنده نگه دارد. آلخاندرو دتوماسو از این قضیه باخبر شد و پیشنهاد همکاری جدیتری به فورد داد. نهایتاً قرار شد یک مدل موتور وسط با الهام از GT۴۰ طراحی و ساختهشده، در آمریکا در نمایندگیهای لینکلن-مرکوری عرضه شود. محصول نهایی با نام پنترا در سال ۱۹۷۰ در نمایشگاه نیویورک معرفی شد. پیشرانه ۳۵۱ فورد نیروبخش این خودرو بود. در سال اول ۱۰۰۷ دستگاه پنترا راهی آمریکا شد. باوجود اقبال عمومی اولیه، بحران سوختی دهه هفتاد میلادی در کنار کیفیت ساخت پایین و خرابیهای پنترا، فورد را بهناچار از این همکاری بیرون راند. دتوماسو با تغییراتی جزئی پنترا را تا سال ۱۹۹۲ در خط تولید نگه داشت. بادی کیت جذاب شبیه کونتاش در اواخر دهه هفتاد روی این خودرو نصبشده بود. سری آخر پنترا با نام Si با فیس لیفتی کار گاندینی در تیراژ ۴۱ دستگاه ساخته شد.
منگوستا در حقیقت فرزند خلف مدل P۷۰ بود. پس از نیمهکاره ماندن پروژه خودرو مسابقهای، شاسی آن با برخی تغییرات به یک نمونه مناسب برای خودروهای خیابانی بدل شد و نهایتاً یک بدنه زیبا کار جیوجیارو در استودیو گیا برای آن طراحی شد. پس از نیمهکاره ماندن همکاری دتوماسو و شلبی، آلخاندرو دوست داشت جایی پاسخی مناسب به کرول شلبی بدهد. به همین خاطر نام منگوستا برای این خودرو انتخاب شد که در حقیقت نوعی راسو است که مار کبرا میخورد و اشاره طنزی به خودرو شلبی کبرا داشت! در سری اول منگوستا موتور ۴.۷ لیتری فورد روی خودرو نصبشده بود. این پیشرانه در سالهای پایانی با نمونه ۴.۹ لیتری تعویض شد. باوجود تمامی اقدامات دتوماسو، منگوستا خودرویی چموش و وحشی بود و بسیاری از متخصصان از هندلینگ غیرقابلپیشبینی آن شکایت داشتند. پس از عرضه ۴۱۰ دستگاه، منگوستا در ۱۹۷۱ از خط تولید کنار رفت
همکاری جدی فورد و دتوماسو در سال ۱۹۶۵ آغاز شد. در آن سال آلخاندرو دتوماسو با کرول شلبی همکاری کرد تا یک شاسی فضایی بسیار مناسب و سبک برای استفاده از پیشرانههای هشت سیلندر ۴.۷ لیتری فورد طراحی شود. علاوه بر این، پیتر بروک نیز یک بدنه فوق آیرودینامیک برای این خودرو طراحی کرد. محصول نهایی با نام ۵۰۰۰ و یا P۷۰ در سال ۱۹۶۶ معرفی شد. قرار بود تا P۷۰ بهطورجدی در مسابقات آن فصل شرکت کند. بااینحال تمرکز شلبی و بروک روی پروژههایی نظیر GT۴۰ سبب شد تا دتوماسو حمایت کافی نداشته باشد. P۷۰ در آن سال تنها در سه مسابقه شرکت کرد که فقط یکی از آنها را به پایان رساند. تنها یک نمونه P۷۰ ساخته شد که آنهم تا سال ۲۰۰۴ و پیش از درگذشت آلخاندرو در اختیار کمپانی بود. این مدل بهتازگی پایه و اساس محصول جدید دتوماسو یعنی P۷۲ شده است.
ارسال نظر
پس از بررسی تحریریه منتشر میشود.