افسانه‌های امریکایی

به گزارش پایگاه خبری«عصرخودرو» به نقل از صمت، البته خوشبختانه فورد و شورولت و دوج به خود آمدند و «ماسل‌کار»های جدید موستانگ، کامارو، کوروت و چلنجر را برای سال ۲۰۱۶میلادی معرفی کردند.
خودروهای امریکایی همواره نماد قدرت، بزرگی و البته مصرف زیاد سوخت بوده‌اند. «ماسل‌کار»ها که بخش عمده تولیدات صنعت خودرو امریکا را تشکیل می‌دادند، همواره پرطرفدار بوده و هستند. به‌طوری‌که علاقه‌مندان و صاحبان این خودروها پس از کاهش عرضه چنین خودروهایی شروع به بازسازی مدل‌های قبلی کردند. از سویی به دلیل وجود علاقه‌مندان زیاد این خودروهای «عضلانی» و افزایش سفارش‌ها، کمپانی‌ها شروع به تولید دوباره لوازم این خودروها کردند. سپس کلوپ‌ها و انجمن‌های بازسازی برای این مدل‌ها به وجود آمد و حراجی‌های بزرگ شروع به خریدوفروش «ماسل‌کار»ها در کنار مدل‌های معروف کلاسیک دنیا کردند و این دلیل خوبی بود که کمپانی دوج و فورد و شورولت شروع به تولید دوباره «ماسل‌کار»هایی مانند موستانگ، چلنجر و کامارو که مدرن «ماسل‌کار» نام می‌گیرند، کنند. حال می‌خواهیم ۱۰ مدل برتر خودروهایی که در دهه اول قرن ۲۱ یعنی بین سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۰میلادی درخشیدند را مرور با هم کنیم.

شورولت کبالت SS توربو سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰
شورولت کبالت SS از سال ۲۰۰۸ تا سال ۲۰۱۰م تولید می‌شد و ممکن است آن را در دهه گذشته، از نظر عملکرد دست‌کم گرفته باشند. با داشتن موتور ۴سیلندر ۲/۰ لیتری توربوشارژ، کبالت می‌تواند توان ۲۶۰ اسب‌بخار و گشتاور ۲۶۰ پوند فوت تولید کند. با کمک‌گیربکس‌دستی ۵ سرعته و سیستم تعلیقی که به خوبی تنظیم شده بود، کبالت در اطراف مسیر مسابقه فوق‌العاده سریع بود. البته این چابکی را تا حد زیادی مدیون لاستیک‌های R۴۰ ۱۸ / ۲۲۵grippy بود. کبالت SS به اندازه‌ای تند و سریع بود که در واقع در طول آزمون مستقل پیست، سریع‌تر از یک میتسوبیشی EVO و سوبارو WRX STI عمل می‌کرد.

دوج چلنجر SRT۸ سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۰۹
دوج چلنجر SRT۸ یک «ماسل‌کار» زرق‌وبرق‌دار و سریع بود که با داشتن موتور ۶/۱ لیتری V۸ با توان ۴۲۵ اسب‌بخار و گشتاور ۴۲۰ پوند فوت، عملکرد خوبی داشت. با چنین گشتاوری، چلنجر برای درگ فوق‌العاده بود. هرچند که از لحاظ فنی در مقابل فورد موستانگ و شورولت کامارو کم می‌آورد و بزرگتر از هر ۲ آنها بود، اما همه‌چیز عملکرد نیست. SRT۸ برای راحتی، زیبایی و درخشش ساخته شده است.

فورد شلبی موستانگ GT۵۰۰KR سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۰۹
عبارت KR در GT۵۰۰KR مخفف پادشاه جاده‌هاست و این شلبی برای به رخ کشیدن اسب‌بخار به میدان آمده است. دستیابی به توان ۵۴۰ اسب‌بخار و گشتاور ۵۱۰ پوند فوت از یک موتور ۵/۴ لیتری V۸ سوپرشارژ، GT۵۰۰KR را به یک «ماسل‌کار» توانمند تبدیل کرده بود که در آن زمان ۴۰ اسب‌بخار و ۳۰ پوند فوت بیش از یک موستانگ شلبی داشت. سبک آن مانند مدل اصلی ۱۹۶۸ GT۵۰۰KR طراحی شده است که همواره حضوری قدرتمند داشت و برخلاف بسیاری از موستانگ‌ها، چرخ‌های عقب GT۵۰۰KR از لاستیک ۲۸۵ میلی‌متر بهره می‌برد، درحالی‌که در چرخ‌های جلو از لاستیک ۲۵۵ میلی‌متر استفاده شده است.

کادیلاک CTS-V سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۹
سال ۲۰۰۴ را می‌توان به‌عنوان سال شروع دگردیسی کادیلاک در طراحی ظاهری دانست. در این سال برای نخستین‌بار CTS همراه با تغییر چهره و با موتور ۵/۷ لیتری V۸ توان ۴۰۰ اسب‌بخار با نام CTS-V ظاهر شد. تنها گیربکس در دسترس یک ۶ سرعت دستی بود که قدرت را به چرخ‌های عقب منتقل می‌کرد. این سدان لوکس در زمینه عملکرد جدی و به‌طور کامل ارتقا یافته بود. در سال ۲۰۰۶م هم یک موتور ۶/۰ لیتری V۸ روی آن نصب شد و تا سال ۲۰۰۹م همه‌چیز همان‌طور باقی ماند. نسل دوم سدان CTS-V در سال ۲۰۰۹م به لطف یک موتور V۸ سوپرشارژ ۶/۲ لیتری، قدرت قابل‌توجه ۵۵۶ اسب‌بخار و گشتاور ۵۵۱ پوند فوت به ارمغان آورد.

شورولت کوروت Z۰۶ یا ZR۱ سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۹
زمانی که کوروت Z۰۶ در سال ۲۰۰۱م معرفی شد، یکی از بهترین دوران زندگی خودروهای سوپراسپرت آغاز شد. در ابتدا با موتور ۵/۷ لیتری V۸ با ۳۸۰ عرضه شد، اما سال بعد قدرت آن به ۴۰۵ اسب‌بخار بهبود یافت. البته ارتقا فقط در قدرت موتور نبود، بلکه کوروت Z۰۶ سبک‌تر شده بود و همراه لاستیک پهن‌تر و ترمزها و همچنین تعلیق بهبودیافته پا به میدان گذاشته بود. Z۰۶ تا سال ۲۰۰۵م چندان درخشان عمل نکرد تا اینکه در این سال نسل ششم کوروت معرفی شد. سپس در سال ۲۰۰۶م، Z۰۶ جدید با قوای جدید به میدان بازگشت، موتور ۷/۰ لیتری V۸ (dry-sump) آن، ۵۰۵ اسب‌بخار تولید می‌کرد. علاوه بر این ارتقای قابل‌توجهی در تمام قسمت‌های آن انجام شده بود که عملکرد آن را در مقایسه با تمام کوروت‌هایی که تا آن زمان معرفی‌شده بود، بهتر کرد. اما این آخرین کوروتی نبود که در این دهه معرفی می‌شد. سال ۲۰۰۹م سال فوق‌العاده‌ای برای کوروت بود و در این سال Z۰۶ با تغییر نام به ZR۱ به همراه موتور ۶/۲ لیتری V۸ سوپرشارژ با توان ۶۳۸ اسب‌بخار و گشتاور ۶۰۴ پوند فوت وارد جاده‌ها شد. ارتقای قابل‌ملاحظه‌ای در آن انجام شده بود که برجسته‌ترین آنها استفاده از مغناطیس برای کنترل تعلیق بود. ZR۱ در چندین سال گذشته تعداد زیادی از اتومبیل‌هایی که ۲ برابر آن هزینه داشتند را در پیست شرمنده کرد.

فورد GT سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۶
فورد GT در سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۶م همان سبک گذشته‌اش را حفظ کرده بود و درواقع در تلاش برای جانشین معنوی مدل به‌یادماندنی GT۴۰ پا به عرصه گذاشته بود. فورد با استفاده از فلسفه طراحی GT۴۰، این ماشین را به‌عنوان یک خودرو اسپرت افسانه‌ای عرضه کرد. موتور ۵/۴ لیتری V۸ سوپرشارژ آن که در وسط قرار داشت، می‌توانست ۵۵۰ اسب‌بخار و ۵۰۰ پوند فوت تولید کند. تنها گیربکس در دسترس یک ۶سرعت دستی بود که تمام قدرت را به چرخ‌های عقب می‌فرستاد. فورد GT برای سرعت طراحی‌شده بود و در مسیر مسابقه با ترور رقبا فورد را سربلند کرد. سوپر کار امریکایی، فورد GT هنوز هم در کانون توجه‌ها قرار دارد.

پونتیاک GTO سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶
یکی دیگر از خودروهای جنرال موتورز که در زمان خود دست‌کم گرفته شد، پونتیاک GTO بود. به خاطر داشتن فروش کم در ۳ سال، GTO از این نظر با شکست مواجه شده بود. دلایل مختلفی برای توجیه شکست آن آورده شد اما دلیل واقعی قیمت آن بود. پونتیاک GTO در ابتدا با یک موتور ۸ سیلندر V شکل ۵/۷ لیتری با توان ۳۵۰ اسب‌بخار و گشتاور ۳۶۵ پوند فوت عرضه شد که در سال ۲۰۰۵م با موتور قدرتمندتر ۶ لیتری V۸ با توان ۴۰۰ اسب‌بخار و گشتاور ۴۰۰ پوند فوت جایگزین شد. GTO با یک ترکیب کامل از یک خودرو عضلانی، اسپرت و گرند تورر همراه گیربکس ۶سرعت‌دستی یا ۴ سرعته اتوماتیک، عرضه می‌شد.

فورد ۱۵۰-F لایتینگ سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۴
هرگز فهرستی از خودروهای اسپرت امریکایی بدون یک پیکاپ داغ کامل نمی‌شود. مفهوم قرار دادن قدرت زیاد در یک وانت نیم‌تنی چیز جدیدی نبود، بنابراین فورد تصمیم گرفت۱۵۰F- لایتینگ بیش از یک پیکاپ معمول باشد. لایتینگ از لاستیک‌های اسپرت و مناسبی بهره‌مند بود که به افزایش عملکرد تعلیق آن کمک می‌کرد. در زیر کاپوت یک موتور ۵/۴ لیتری ۸سیلندر V شکل با توان ۳۴۰ اسب‌بخار و گشتاور ۴۴۰ پوند فوت قرار داشت که هرکس را غافلگیر می‌کرد و بعدها با یک ارتقا، به اعداد و ارقام ۳۸۰ اسب‌بخار و ۴۵۰ پوند فوت دست یافت. اگرچه F- ۱۵۰بهتر از هر پیکاپ دیگر در جاده عمل می‌کرد اما به سرعت از خط تولید پیکاپ‌ها خارج شد.

فورد موستانگ کبرا R سال ۲۰۰۰
فورد موستانگ کبرا R ممکن است چندان جذاب نباشد اما در هر یک از جنبه‌های مکانیک، بدنه و داخلی از عملکرد بالایی برخوردار بود. زیر کاپوت عضلانی آن موتور ۵/۴ لیتری V۸ با ۳۸۵ اسب‌بخار و گشتاور ۳۸۵ پوند فوت قرار گرفته بود. سیستم تعلیق Eibach با تنظیم بی‌نظیر موستانگ و تعلیق مستقل LSD عقب هندلینگ خوبی به آن داده بود. گذشته از فرم عضلانی، نمای بیرونی شامل یک بال عقب بزرگ، اگزوزهای قرار گرفته در بغل، شکاف هوای جلو متصل به کانال‌های انتقال هوا برای خنک کردن ترمز «برمبو» جلو، همگی از ویژگی‌های ظاهری آن بود. در این میان به منظور کاهش وزن در داخل، صندلی عقب، تهویه مطبوع و هیچ رادیویی وجود ندارد؛ فورد تنها ۳۰۰ عدد از این موستانگ تولید کرده است.

دوج وایپر ACR سال ۲۰۰۹
دوج وایپر ACR از بسیاری جهت‌ها شبیه موستانگ کبرا R است. ویژگی‌هایی مانند رادیو، تهویه مطبوع و تنظیم‌کننده باد تایرها همگی برای صرفه‌جویی در وزن حذف شده‌اند. لاستیک ACR بسیار شبیه به لاستیک‌های غیرمجاز خیابانی است و ترمزها از نوع ۲تکه هستند. زیر کاپوت همان موتور ۸/۴ لیتری V۱۰ که در تمام وایپرها به‌کار می‌رفت، جای گرفته است که توان ۶۰۰ اسب‌بخار و گشتاور ۵۶۰ پوند فوت تولید می‌کند. وایپر ACR یک به‌روزرسانی آیرودینامیکی هم دریافت کرد که به دستیابی به رکورد ۱۲: ۷ در پیست «نوربرگ‌رینگ» کمک کرد.