معرفی برخی از مهمترین خودروهایی که آخرین نمایندگان برند خود در بازاری مهم بودند
به گزارش پایگاه خبری«عصرخودرو» ، اما دلایل متعددی برای خروج یک برند از بازاری خاص وجود دارد. علت اصلی ممکن است پایان کار برند مذکور و تعطیلی آن باشد. عامل دیگر مشکلات اقتصادی یا فروش پایین خودروساز مورد نظر میتواند باشد. در کنار این عوامل اما میتوان تخریب هویت یک خودروساز را زمینهساز خروج آن از بازار دانست. بیشتر نشریات معتبر جهانی از ۲ کشور آمریکا و انگلستان برخاستهاند و به همین دلیل بازار این ۲ کشور زیر ذرهبین علاقهمندان است. به همین جهت در این شماره به سراغ برخی از خودروهایی میرویم که زمینهساز خروجی تلخ از این دو بازار شدند.
پژو ۴۰۵
برای ما ایرانیان خروج خودرویی با سابقه همانند پژو ۴۰۵ از بازار کشورمان شاید امری عجیب به نظر برسد. اما هنگامی که در سال ۱۹۹۱ پژو تصمیم گرفت تا حضور خود در بزرگترین بازار خودرو جهان را خاتمه دهد، کمتر کسی نسبت به این واقعه واکنشی نشان داد. پژو در بازار آمریکا حضوری موفق را تجربه نکرد، اما محصولات این خودروساز در بازار آمریکا به عنوان خودروهایی با ظاهری جذاب، عملکردی شبیه به BMW و امکانات رفاهی مناسب شناخته شدند، خصوصا اینکه نمونههای سفارش این بازار از کیفیت و امکاناتی ویژه برخوردار بودند. همین سبب شد تا در دهه ۹۰ میلادی آمریکاییهای زیادی حسرت سوارشدن بر محصولاتی همانند ۴۰۶ را داشته باشند.
سیتروئن SM
سیتروئن بلندپروازترین خودروساز فرانسوی نیمه دوم قرن بیستم است که متاسفانه به لطف مشکلات اقتصادی ناشی از پروژههایی همانند SM و CX مجبور شد تا علاوه بر واگذاری به پژو، بازار آمریکا را نیز از دست بدهد. آخرین محصولی که به طور رسمی به آمریکا صادر شد SM در سال ۱۹۷۴ بود که یک کوپه لوکس فوقمدرن با عملکرد و ظاهری خاص شناخته میشود. این مدل و محصولات قبلی سیتروئن همانند DS در آمریکا طرفداران زیادی داشتند و همین افراد کلوپ سیتروئن آمریکا را تشکیل دادند که حتی در دهههای ۸۰ و ۹۰ میلادی نیز تقاضایی برای خرید محصولاتی همانند CX و XM و زانتیا ایجاد کردند. با این حال واردات این خودروها به طور غیر رسمی و بسیار محدود بود.
رنو ۲۱
رنو شاید موفقترین خودروساز فرانسوی در بازار آمریکا بود که یک بار در دهه۵۰ میلادی و بار دیگر از ابتدای دهه ۸۰ به این بازار راه یافت و از طریق همکاری با خودروسازان آمریکایی، سعی کرد تا شبکه فروش و خدمات بسیار منسجمی داشته باشد. در دهه ۸۰ میلادی رنو با خرید سهام AMC به طور گستردهتری در بازار آمریکا حاضر شد، با این حال مشکلات اقتصادی و سودآوری اندک محصولات رنو در این بازار سبب شد تا در سال ۱۹۸۸ از بازار آمریکا خارج شود. با آنکه آخرین محصول دوران همکاری رنو و AMC خودرو پریمیر است، اما مدل مدالیون که در حقیقت نمونه آمریکایی رنو ۲۱ است، آخرین خودرویی است که تماما یک رنو اروپایی با تغییرات آمریکایی بود؛ خودرویی که در کشورمان نیز استقبال از آن قابل توجه نبود.
آلفارومئو ۷۵
آلفارومئو همواره بازاری محدود اما مشتریانی خاص و وفادار در بازار آمریکا داشت. با این حال این خودروساز در دهه ۸۰ میلادی تلاش کرد تا حضورش در بزرگترین بازار خودرو جهان را با ارائه نمونه بهبودیافته و لوکستر سدان اسپرت جنجالی ۷۵ تقویت کند. این خودرو که با نام میلانو به بازار آمریکا راه یافت، متاسفانه برای تجربهای شیرین برای آلفا کافی نبود؛ چراکه شبکه خدمات پس از فروش ضعیف و بسیار محدود آلفا در مقایسه با سایر رقبای اروپایی بسیار محدود و ناکارآمد بود و برای جلب نظر مشتریان یک سدان خانوادگی چندان کافی به نظر نمیرسید. پس از خروج این خودرو از بازار آمریکا، حضور آلفا در آمریکا رسما پایان یافت و تنها به فروش گونههای معدودی از ۸C و اسپایدر در سالهای آتی تا بازگشت دوباره این برند به آمریکا با ۴C محدود شد.
فیات ۱۲۴ اسپایدر و X۱/۹
فیات در بازار آمریکا برخلاف آنچه اروپاییها از این خودروساز در ذهن داشتند، یک برند سازنده خودروهای اسپرت کوچک و میانرده بود؛ چراکه بیشتر حضور این خودروساز در آمریکا به محصولاتی اینچنین اختصاص یافته بود. فیات در دهه۸۰ میلادی ساخت چنین خودروهایی را تقریبا کنار گذاشت؛ به همین دلیل دیگر حضور آن در بازار آمریکا چندان محلی از اعراب نداشت و موفقیت آن در این بازار با محصولات کوچک اقتصادی بسیار بعید بود. به همین دلیل فروش خودروهای اسپرت خود یعنی ۱۲۴ اسپایدر و X۱/۹ را نیز در آمریکا پایان داد. با این حال پینین فارینا به عنوان مونتاژ کننده ۱۲۴ و برتونه به عنوان سازنده X۱/۹ تصمیم گرفتند تا به ترتیب تا سال ۱۹۸۵ و ۱۹۸۹ این دو خودرو را در بازار آمریکا حفظ کنند. این خروج در پایان دهه ۸۰ میلادی تا حضور مجدد این خودروساز در پی خرید کرایسلر ادامه یافت.
لانچیا دلتا اینتگراله
لانچیا در دهه ۷۰ میلادی تقریبا تمامی حیثیت خود را به دلیل مشکلات فنی و پوسیدگی مدل بتا از دست داد. با این حال سعی کرد تا با رفع این مشکلات بازار انگلستان را به عنوان یکی از اصلیترین بازارهای جهان از دست ندهد. با این حال تمامی این تلاشها ثمربخش نبود تا آنکه در ابتدای دهه۹۰ میلادی تصمیم گرفت تا رفته رفته تمامی مدلهای خود را از بازار انگلستان حذف کند تا بیشتر روی بازار خود ایتالیا و اروپا شرقی تمرکز کند. بدین ترتیب آخرین خودرویی که با نام لانچیا به طور رسمی به بازار انگلستان فرستاده شد، مدل خاص سری دلتا با پسوند اینتگراله بود که تا پایان سال ۱۹۹۵ میلادی در بازار این کشور حضور یافت. امروزه با آنکه محصولات لانچیا چندان رنگ و بویی از دوران طلایی این خودروساز ندارند، اما هنوز هم طرفداران این برند سودای حضور مجدد آن را در انگلستان در سر میپرورانند.
دوو Lacetti
شاید دوو کمافتخارترین نام در لیست ما باشد و قرارگیری آن در کنار نامهایی همانند آلفارومئو و پونتیاک برای بسیاری از شما عجیب به نظر برسد، اما در دهه ۹۰ میلادی دوو موفقترین خودروساز کرهای در بازار اروپا بود که به سرعت در حال فتح بخش ارزانقیمت بازار و بدلشدن به خودروسازی بزرگ بود. در این میان محصولاتی همانند اسپرو و ریسر پایههای موفقیت اولیه دوو را بنا نهادند و به لطف کیفیت خوب، قیمت مناسب و خدمات بسیار عالی در بازار انگلستان، ماتیز و لانوس نیز موفق ظاهر شدند. با این حال مشکلات اقتصادی دوو در قرن بیست و یکم در کنار سیاست جدید جنرال موتورز به عنوان مالک جدید این خودروساز سبب شد تا دوو در میانه این دهه محصولات خود را با نام شورولت به این بازار بفرستد و رفته رفته از ۲۰۰۴ نامش حذف شود. همین کافی بود تا هیوندای و کیا بتوانند بهراحتی جانشین دوو در این بازار شوند.
اولدزموبیل آلرو
اولدزموبیل به عنوان یکی از قدیمیترین برندهای آمریکایی در دهههای ۵۰ و ۶۰ میلادی موفقیتی خیرهکننده داشت. با این حال سیاستهای خاص جنرال موتورز از اواسط دهه۸۰ میلادی رفته رفته به تضعیف این برند انجامید. همین امر کافی بود تا با رسیدن به اواخر دهه ۹۰ میلادی سودآوری این برند بسیار اندک باشد و جنرال موتورز ترجیح دهد تا با تمرکز روی بهبود وضع بیوایک و گسترش برند نسبتا نوپا ساترن، اولدزموبیل را حذف کند. در میانه سال ۲۰۰۴ میلادی تولید آلرو به عنوان آخرین سدان نسبتا کلاسیک این برند پایان یافت تا دیگر خودرویی با نام اولدزموبیل تولید نشود. شاید حذف اولدزموبیل از بازار آمریکا در کنار حذف پونتیاک تلخترین وداعهایی باشند که در قرن بیست و یکم توسط جنرال موتورز رقم زده شدند.
پلیموث پراولر
پلیموث یکی از برترین نامها در دوران طلایی خودروسازان آمریکا بود که به تدریج به دلیل سیاستهای نادرست گروه کرایسلر محبوبیت خود را از دست داد و به سازنده محصولات کسلکننده بدل شد. با این حال در اواخر دهه ۹۰ میلادی مدل پراولر با ظاهری جذاب و عملکرد فنی خوب توانست امیدی در دل طرفداران این برند ایجاد کند. متاسفانه کمحجم بودن پیشرانه این خودرو در کنار محدودبودن بازار آن برای موفقیت پلیموث کافی نبود و همین سبب شد تا کرایسلر تصمیم بگیرد تا پلیموث را به دلیل عدم سودآوری در سال ۲۰۰۱ کنار بگذارد و در سال ۲۰۰۲ آخرین نمونههای پراولر را تحت برند کرایسلر راهی بازار کند.
پونتیاک G۸
شاید تراژیکترین محصول آمریکایی که در بحبوحه بحران اقتصادی پایان عمر یک خودروساز استثنایی را رقم زد، پونتیاک G۸ بود. این خودرو که در حقیقت نمونه آمریکاییشده هولدن کومودور استرالیایی بود، شاید اصالت محصولات دوران طلایی پونتیاک را نداشت اما به لطف ظاهر جذاب، کیفیت ساخت و قیمت مناسب و عملکرد فنی عالی از نظر بیشتر طرفداران و متخصصان خودرویی استثنایی بود. اما موفقیت این خودرو به قدری نبود که بتواند مشکلات اقتصادی جنرال موتورز را پایان دهد و در پایان سال ۲۰۰۹ تولید این خودرو و تمامی محصولات پونتیاک به پایان رسید. بسیاری از G۸ به عنوان خودرویی با پتانسیل بدلشدن به یک کلاسیک در آینده یاد میکنند.
ارسال نظر
پس از بررسی تحریریه منتشر میشود.