پونتیاک بندیت راهزن دل‌ها

۱ ۲ ۳ ۴ ۵ ۶

با یکی از محبوب‌ترین ماسل‌‌های تاریخ

به گزارش پایگاه خبری «عصر خودرو»، خوشبختانه سیاست‌های مدیریتی جنرال موتورز به عنوان کمپانی مادر در قبال هر دو مدل کامارو و فایربرد موجب شد نه‌تنها این دو خودرو بحران‌های سنگین دهه‌های ۷۰ و ۸۰ میلادی را تاب بیاورند بلکه با وفق دادن خود با سلیقه و تکنولوژی روز زمان طی ۴ نسل متفاوت از سال ۱۹۶۹ تا ۲۰۰۲ با موفقیت به تولید برسند. هر چند با تاسف بسیار زیاد، تولید در نسل پنجم هرگز نصیب برند پونتیاک و مدل فایربرد نشد.

ترنس اِم (Trans AM)
ترنس اِم (که در تلفظ سریع ترنزِم شنیده می‌شود) نام خاص‌ترین پکیج اسپرت و ارتقایافته‌ای بود که در طول مدت تولید فایربرد بر آن عرضه شد. نام این پکیج ویژه از مسابقات ترنس امریکن SCCA برگرفته شده بود و از این رو جنرال موتورز برای استفاده از این نام انحصاری بر برند تجاری خود طی قراردادی تعهد داده بود که مبلغ ۵ دلار به ازای فروش هر فایربرد ترنس اِم را به SCCA اختصاص دهد. این پکیج همواره شامل تغییرات فنی در بخش پیشرانه در زمینه افزایش قدرت و گشتاور و همچنین بهبود فرمان‌پذیری بود. به عنوان مثال، در محور عقب ترنس اِم‌ها میل موج‌گیر به کار گرفته شد که در پایداری و فرمان‌گیری آنها نقش اساسی بازی می‌کرد درحالی که کاماروهای هم مدل از داشتن آن بی‌بهره بودند. همچنین این پکیج تفاوت‌های جزئی در ظاهر را نیز شامل می‌شد که نشان TA، وجود اسپویلر، رنگ‌آمیزی خاص و… از مهم‌ترین آنها بود.

نسل دوم؛ برترین نسل
نسل دوم فایربرد درست موازی با کامارو در سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۱ به تولید رسید و در این بازه دو بار از دیدگاه طراحی مورد بازنگری و فیس‌لیفت اساسی قرار گرفت. اولین فیس‌لیفت این طرح در سال ۱۹۷۷ و دومین آن ۲ سال بعد در ۱۹۷۹ انجام شد که تغییرات اعمال شده بر آن در مقایسه با سایر تغییرات انجام شده در بازه زمانی تولید نسل دوم از همه بیشتر و ملموس‌تر بود. در میان ۳ ظاهر متفاوت نسل دوم پونتیاک بیشتر علاقه‌مندان خودروهای عضلانی آمریکایی در جهان به‌صورت یکپارچه بر برتری طراحی فیس‌لیفت اول نسل دوم تاکید دارند.
با این توصیف ناگفته پیداست که زیباترین ترکیب برای یک مدل فایربرد نمونه ترنس اِم مدل ۱۹۷۷ است. زیبایی مدل ۱۹۷۷ فایربرد ترنس امریکن از دماغه پهن آغاز می‌شود که در هر طرف دو چراغ مستطیل (طراحی بارز چراغ‌ها در میانه‌های دهه ۷۰ میلادی به بعد) را در خود جای داده و در میان جلو پنجره به برجستگی تیزی می‌رسند که لوگوی سرخ پونتیاک را بر خود جای داده است. این سبک طراحی ظاهر بسیار پهن خودرو معادل ۱۸۶۴ میلی‌متر را بسیار پهن‌تر از آنچه هست نشان می‌دهد. نمای جانبی کمترین‌میزان تغییرات را نسبت به نمونه مدل ۱۹۷۶ دارد؛ به این ترتیب که نمونه مدل ۷۶ را می‌توان به‌سادگی تعویض یک دماغه به مدل ۷۷ بدل کرد. نمای پشت نیز که با نمونه ۷۶ مشترک است دربر‌گیرنده دو چراغ عرضی پهن است که در ترکیب با اسپویلر نسبتا بزرگ قرار گرفته بر لبه در صندوق عقب ظاهر انتهایی خودرو را نیز عضلانی می‌سازد. مجموعه فنی ارائه شده بر ترنس اِم مدل ۷۷ یک پیشرانه ۴۰۰ V۸ به حجم ۶.۶ لیتر به قدرت ۲۰۰ اسب بخار و گشتاور ۴۴۰ نیوتن‌متر گشتاور با کد W۷۲ بود که به یک گیربکس دنده اتوماتیک ۳ سرعته و یا دنده دستی ۴ سرعته تجهیز شده بود. با وجود این ارقام و اعداد نه‌چندان شگفت‌انگیز، مدل ۱۹۷۷ پونتیاک ترنس امریکن کندترین فایربرد تمامی نسل‌هایش لقب گرفت اما عجیب آنجاست که طراحی بسیار عالی، زیبا و جسور آن در عین حال برایش بالاترین آمار فروش را به ارمغان آورده است. دلیل افت توان این پیشرانه حجیم در دشواری‌های قوانین بیمه در پس بحران شدید سوخت در سال ۱۹۷۲ بود که همه کمپانی‌ها را بر آن داشت تا به هر نحو ممکن میزان مصرف سوخت خودروهای خود را کاهش دهند.
از این رو پیشرانه ۴۵۵ (۷.۲ لیتر) که برترین گزینه در لیست پیشنهادی پونتیاک به شمار می‌آمد، از لیست سفارش حذف شده و نمونه ۴۰۰ که با اعمال تغییرات شدید در سیستم سوخت‌رسانی و تنظیمات درونی با کاهش قدرت شدید مواجه شده بود، به برترین گزینه در لیست سفارش پونتیاک بدل شد. فایربرد ترنس ام مدل ۷۷ که به دلیل محبوبیت فراگیر به تعداد بسیار زیادی به تولید رسید و به کشور ایران نیز وارد شد، از‌جمله خودروهای عضلانی جهان است که با وجود ارائه ویژگی‌های فنی و ظاهری منحصر‌به‌فرد قیمت بسیار پایینی دارد. اما متاسفانه بر‌خلاف بازار بین‌المللی این خودروها در کشورمان با قیمت بسیار گزاف و حبابی خرید و فروش می‌شوند.

بندیت؛ پونتیاک راهزن
در دهه ۱۹۷۰ فیلمی سینمایی با عنوان Smokey and the Bandit با بازی نقش اول بِرت رینولدز به تولید رسید که خودرو وی یک نمونه ترنس‌اِم مشکی با نقوش طلایی بود. به دلیل محبوبیت بسیار زیاد خودرو و فروش درخور توجه فیلم در آن دوران، لقب بندیت به معنای راهزن را به پونتیاک فایربرد ترنس امریکن مدل ۷۷ مشکی‌رنگ نسبت داده‌اند که از آن زمان تا به حال هنوز هم برای آن استفاده می‌شود. نزدیک به ۱۵۶ هزار فایربرد در سال ۱۹۷۷ به تولید رسید که رقم قابل توجه نزدیک به ۶۹ هزار دستگاه آن از نوع ترنس امریکن بوده است.