تصمیمی بزرگ پیش روی ناجی ایران خودرو

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی «عصر خودرو» به نقل از موج حجم بالای مطالبات قطعه سازان، بانک هایی که ایران خودرو را در تحریم فرو برده بودند، سهامدارانی که دل خوشی از ایران خودرو نداشتند، صادراتی که با ضرر به انجام می رسید، شبکه ای که توجیه چندانی برای ادامه کار و سرمایه گذاری نداشت، محصول “رانا”یی که با معادلات اقتصادی شرکت جور در نمی آمد و … همه و همه مسایلی بودند که هر کسی را برای در اختیار گرفتن سکان شرکتی به عظمت ایران خودرو به تامل وا می داشت.
تا اینکه با انتخاب “جواد نجم الدین” که مگاموتور ورشکسته و ویران را به یک بنگاه سود ده و تاثیر گذار در گروه خودروسازی سایپا و صنعت خودروسای کشور تبدیل کرده بود همگان به آینده ایران خودرو این غول صنعت خودروسازی خاورمیانه امیدوار شدند.
کارشناسان از ایران خودرو سال ۸۸ به عنوان یک غول به گل نشسته یاد می کردند، ۱۲۳ میلیارد تومان زیان انباشته و در مجموع ۵۷۰ میلیارد تومان زیان انباشته مانده بود و تیم مدیریتی و سهامداران ناراضی، “جواد نجم الدین” که همواره ناجی شرکت هایی بوده که مدیریت آن را بر عهده داشته است این بار برای مدیریت چنین شرکت بحران زده ای با چالش هایی مواجه بود، که باید با یک برنامه مدون و قابل اجرا به همراه یک تیم قوی در کنار دیدگاه های مدیریتی و کلان خود برای روند سریع رشد و توسعه بنگاه، کارها را در دست می گرفت.
جالب اینجاست که اگر نگاهی به مشکلات ایران خودرو بیافکنیم، در می یابیم که ریشه عمده آنها به مسایل مالی برمی گردد تا ضعف در فروش محصول، بنابراین مدیرعامل جدید ایران خودرو می بایست همانند دوره های پیشین مدیریتی خود برای انتخاب فردی قدرتمند در کنار دیدگاه های مالی خود تلاش خود را به کار می بست تا از پس چنین اموری بر می آمد.
تجربه تلخی که از زمان “منوچهر منطقی” بر جای مانده بود، او را در این تصمیم گیری کمک شایانی کرد.
“جمشید ایمانی” تنها گزینه ای بود که می توانست به عنوان یکی از بال ها و زوج های مدیریتی “جواد نجم الدین” در سر و سامان دادن به اوضاع مالی به هم ریخته ایران خودرو کمک کند، ایران خودرو با هر زحمتی که بود توانست “ایمانی” را از سایپایی که وضع مالی خوبی نیز داشت به ایران خودرو هدایت و لباس نارنجی رنگ او را به آبی تبدیل کند.
انصافا انتخاب شایسته ای نیز به انجام رسید، همگان به اصلاحات در ایران خودرو به دید بلند مدت نگاه می کردند و گمان نمی کردند که در کوتاه مدت و حتی طی یک سال تحولی که هم اکنون ایران خودرو با آن همراه شده را شاهد باشند.
قطعه سازانی که اواخر سال برای دریافت مطالبات خود از سر نومیدی شیشه های کارخانه را نشانه می رفتند، با راه کارهای مدون راضی شدند، بانک هایی که ریالی خود را به ایران خودرو بدهکار نمی کردند، راضی به ارائه وام های چند صد میلیون تومانی به شرکت شدند، جلوی صاردات زیان ده تا حدود زیادی گرفته شد، شرکت طی شش ماهه اول سال به سود رسید و در حالی حدود ۱۰۰ میلیارد تومان در مجمع امسال بین سهامدارانی توزیع کرد که سال گذشته، آنها مجمع ایران خودرو را با عدم تقسیم سود به آشوب کشاندند.
وضع نهایی رانا با قیمت نهایی مشخص و چارت مدیریتی غیر کارای ایران خودرو سر و سامان گرفت و در نهایت با یک مدیریت منسجم بلوک ۱۸ درصدی ایران خودرو به گروهی که در بین رقبا لیاقت آن را داشت، رسید.
موارد این چنینی طی یک سال گذشته زیاد بوده و اشاره به همه آنها در این مقال نمی گنجد، چنین عملکردی در نتیجه کار گروهی یک تیم موفق بود که در نتیجه مهره چینی خوب “نجم الدین” و عملکرد فوق العاده تیم مالی ایران خودرو به وقوع پیوست، اما گویا چنین موفقیتی برای بعضی چندان خوشایند نیست، تیم قوی ایران خودرو شکل گرفته و از قرار معلوم نمی بایست این حلقه قدرت به سر منزل مقصود خود برسد.
جریانی که در نتیجه چنین نگاهی و پس از کشمکش هایی که به خصوص بر سر سهام ایران خودرو شکل گرفت اراده کرده بود تا “ایمانی” را از خانه به دور کند و قائم مقام و زوج مالی مدیرعامل ایران خودرو که توانسته بود با وجود فشارهای زیادی که بر روی این شرکت است، از آزمون واگذاری سربلند بیرون آید و ماموریت اصلی خود را انجام شده می دانست به ناچار استعفانامه خود را امضاء کرد.
حال نوبت “جواد نجم الدین” ناجی ایران خودرو است که به عملکرد ایده آل قائم مقام و زوج مالی مدیریتی خود با اینکه فشارها بر روی وی کم نیست، پاسخ مثبت داده و استعفای وی را نپذیرد، به هر حال موفقیت هر تیم مرهون کار و تلاش یک گروه است و مسولان صنعتی باید خود را در مقابل شکستن حلقه های قدرت پاسخ گو بدانند.