اما آنچه باعث نگرانی در دستیابی به اهداف این سند شده احتمال موازی شدن این استراتژی با استراتژی های سیاسی است و با این حساب احساس می شود دیده نشدن استراتژی سیاسی باعث شده نوعی رفع مسوولیت در آن بوجود آید به این معنی که اگر در سال ۱۴۰۴ به این اهداف دست پیدا نکنیم تمام ذینفعان جهت فرافکنی مشکلات از سازمان خود به دیگر موارد بهانه خواهند داشت. حضور در پیمانهای منطقه ای، ورود به تجارت جهانی و انجام سرمایه گذاریهای مشترک منوط به نوعی استراتژی سیاسی-اقتصادی است و بدون آن این سند نمایانگر یک توسعه پوشالی خواهد بود.
بسترسازی و همکاری های سازمان ها و وزارت خانه های مختلف نیز بحث دیگری است که با ایده آل گرایی ترسیم شده است. آنچه مسلم است جهت تدوین استراتژی در کلیه حوزه ها ی سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و… تعاملات و تاثیرات بایستی در یک نگاه متمرکز یکپارچه شود و واضح و مبرهن است نبود این یکپارچگی و تمرکز باعث عدم تحقق برنامه های عملیاتی شده و در نهایت ناکارآمدی استراتژی را به دنبال خواهد داشت.
داوود حسین آبادی ساده
امروز:
۱
۱
ارسال نظر
پس از بررسی تحریریه منتشر میشود.