آیا بازار ایران جولانگاه خودروهای چینی می شود؟

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی عصر خودرو به نقل از ایسنا، این که راز و رمز دلدادگی خودروسازان ایرانی به خودروهای چینی چیست و چه شده که آنها از همکاری با شرکت های معتبر فرانسوی به فالوده خوری با شرکت های چینی تغییر فاز داده اند، چندان مهم نیست، بلکه مساله مهم توجه به تبعات رویکرد خودروسازان داخلی به تکنولوژی خودروهای ساخت چین است.
اگر تبعات واردات خودرو از چین تنها به خروج ارز از کشور ختم می شد، می توانستیم با توجه به آن که در اقتصاد ما دلارهای نفتی فراوان است با اغماض از کنار این مساله بگذریم، اما مساله آنجا مشکل می شود که به گفته کارشناسان، واردات خودرو از چین در درازمدت به بهای کاهش سطح تکنولوژی صنعت خودروسازی داخلی و نابودی آن تمام خواهد شد. از آن گذشته خطرات خودروهای چینی برای کاربران ایرانی چیزی نیست که به هر دلیلی بتوان از کنار آن گذشت.
اگرچه کیفیت انواع و اقسام محصولات بنجول و غیربنجول وارداتی از چین موجب شده که افکارعمومی ایرانی چندان حسن ظنی به کالاهای چینی نداشته باشند، اما می توانستیم امیدوار باشیم که حداقل خودروهای چینی به دلیل سطح خاص صنعت خودروسازی در جهان از نظر کیفی مشابه دیگر کالاهای تولیدی این کشور مانند شیرخشک نباشند؛ ولی با کمی پرس و جو متوجه می شویم که همانطور که استفاده از شیرخشک های چینی به ابتلای نوزادان به انواع و اقسام آسیب های مغزی منجر شد، استفاده ایرانی ها از ارابه های مرگ چینی نیز تبعاتی جز آلایندگی محیط زیست، به خطر افتادن جان سرنشینان و امثال آن نخواهد داشت.
البته اگر دلایل پایین بودن سطح کیفی، تکنولوژیکی و ایمنی خودروهای چینی را بدانیم، به چینی ها حق می دهیم که چنین خودروهایی را تولید کنند؛ زیرا زمانی که به گفته کارشناسان، چینی ها به تولیدکننده خودروهای از رده خارج اروپایی تبدیل شده اند و از همه مهم تر آن که اصلا صنعت خودروسازی چین بر پایه تولید خودروهای ارزان اما از رده خارج شده جهانی شکل گرفته است، دیگر نمی توانیم از خودروسازان چشم بادامی گله کنیم که چرا چنین خودروهایی تولید می کنند، بلکه باید نوک تیز پیکان انتقاد را به سمت خودروسازان داخلی بچرخانیم که با وجود اطلاع از تمام این موارد باز هم عطش سیری ناپذیری به واردات و مونتاژ خودروهای چینی دارند.
مشخص نیست چه شده که خودروسازان داخلی از ایران خودرو گرفته تا سایپا دیزل در واردات خودروهای چینی از یکدیگر سبقت می گیرند. با این حال آش به قدری شور شده که چندی پیش مهدی یونسیان – معاون سابق تضمین کیفیت پارس خودرو به خودروسازان ایرانی هشدار داد :«در صورتی که نتوانند برنامه های خود برای کاهش هزینه و بهبود کیفیت را زودتر اجرایی کنند، صدمات بیشتری از ناحیه واردات خودروهای چینی خواهند خورد.»
وی با بیان این که با واردات خودروهای چینی بازار کار داخلی تحت تاثیر قرار گرفته و صنعت داخلی نیز بازار بکری که متعلق به خودش است را از دست می دهد، خاطرنشان کرده بود:«به همین دلیل خودروسازان داخلی باید برنامه های خود را زودتر اجرایی کرده و نیاز داخلی که منجر به واردات خودروهای چینی شده را پاسخ دهند.»
به نظر می رسد که خودروسازان داخلی به جای تقویت و ارتقای سطح کیفی، تکنولوژیکی و ایمنی خودروهای تولیدی خود بیش از پیش در دامان خودروسازان چینی می افتند. حتی اگر صاحب نظران و متخصصان داخلی همچون اوستا گودرزی – عضو هیات علمی دانشکده مهندسی خودرو دانشگاه علم و صنعت – زنگ های خطر را اینگونه به صدا درآورده و فریاد کنند که \\”واردات و مونتاژ خودروهای چینی به منزله اعلام غیررسمی مرگ تحقیق و توسعه در صنعت خودروسازی داخلی است و خودروهای چینی چیزی جز خودروهای از رده خارج شده غربی با تکنولوژی۲۰ سال پیش و ظاهر امروزی نیستند\\”.
این که با تمام این اوصاف چرا خودروسازان داخلی همچنان به محکم تر کردن پیوندهای مودت با خودروسازان چینی علاقه مند هستند، سوالی است که خودشان باید پاسخ دهند؛ اما قدر مسلم راهبران شرکت هایی همچون ایران خودرو و سایپا دیزل حق ندارند با سرمایه های ملی خودروهایی وارد کنند که در نهایت سلامت روح و جسم ایرانی ها را تهدید خواهند کرد.
گودرزی در این باره می گوید: «تردد خودروهای چینی در کشور تبعات اجتماعی و زیست محیطی زیادی در درازمدت خواهد داشت. تا زمانی که خودروهای چینی در سطح کشور تردد می کنند، با مشکلات زیست محیطی، آلایندگی، مصرف سوخت بالا و آمار سوانح و مرگ و میر ناشی از ایمنی پایین این خودروها مواجه خواهیم بود؛ ضمن آن که آمار تلفات جاده ای نیز افزایش خواهد یافت.»