بلاتکلیفی بزرگترین رالی جهان

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی «عصر خودرو» به نقل ازایسنا، سخت ترین رالی جهان تا سال ۲۰۰۸ به میزبانی داکار انجام می شد. تهدیدهای تروریستی باعث شد تا در این سال این رقابت انجام نشود و در دو سال گذشته کشورهایی از آمریکای لاتین میزبان مشترک این رالی باشند. اکنون پس از پایان رقابت ها در سال ۲۰۱۰ پرسش هایی جدی درباره این رقابت مطرح شده اند. از جمله این که آیا رالی داکار همانند رقابت سال های گذشته است یا خیر؟ و یا این که آیا این رقابت باید به آفریقا بازگردد؟ آیا این رقابت ورزشی به شوهای تبلیغاتی تبدیل شده است؟
“اتینه لاویگنه”، رییس رقابت های داکار در جریان برگزاری رقابت های داکار ۲۰۱۰ در گفت و گویی با “یورو اسپورت” عنوان کرد که محل برگزاری رقابت ها در سال آینده روشن و قطعی نشده است. او گفته بود: “هنوز هیچ تصمیمی گرفته نشده است. ما همه چیز را در آرامش تجزیه و تحلیل خواهیم کرد و سپس تصمیم نهایی را اعلام می کنیم. این درست است که درخواست هایی برای بازگشت رقابت ها به آفریقا وجود دارد. رالی در آمریکای جنوبی از استقبال صمیمانه ای برخوردار شد و ابعاد تازه ای نیز پیدا کرد. ما همزمان روی دو طرح کار می کنیم. نخست درباره آفریقا و میزبانی احتمالی تونس، لیبی و مصر و دیگری هم یافتن میزبان سوم در همین آمریکای جنوبی.”
خوآن “نانی” روما، موتورسوار اسپانیایی و قهرمان پیشین رقابت ها که اکنون به عنوان راننده عضو تیم BMW است، درباره بازگشت رقابت ها به داکار می گوید: ” [رالی] داکار ریشه ای آفریقایی دارد و زمانی به آنجا بازخواهد گشت.” او یکی از بزرگ ترین موافقان بازگشت رالی به قاره سیاه به شمار می آید. روما ادامه داد: “بدیهی است که امنیت باید تامین شود. هیچ یک از ما با در خطر بودن جان خودش یا دیگران چنین چیزی را نخواهد خواست. با این حال رالی اینجا [آمریکای جنوبی] رالی داکار نیست. این رالی، رالی بدی نیست اما این همان رالی آنچه بود، نیست. از نگاه ورزشی باید دوباره به آفریقا بازگشت.”
حمله مسلحانه به اتوبوس حامل بازیکنان و همراهان تیم ملی توگو در آستانه رقابت های جام ملت های آفریقا در آنگولا مانعی بر سر راه بازگشت رقابت های رالی به آفریقا در سال آینده خواهد شد. حتی مصر هم مطمئن ترین کشور قاره شناخته نمی شود. از این گذشته پای علاقمندی برخی از شرکت کنندگان نیز در میان است. فولکس واگن به عنوان قهرمان سال جاری رقابت ها و در عین حال تنها تیم بزرگ خودروسازان هم گرایش به سمت و سویی دیگر را دارد. کریس نیسن، مدیر بخش ورزش های موتوری این شرکت در این باره به روزنامه آلمانی “هاندلز بلات” گفت: “آفریقا در فهرست درخواستی ما در پایین قرار می گیرد. با این حال ما می توانیم برنامه هایی را در نظر داشته باشیم. از جمله [برگزاری] رالی در جایی کاملا متفاوت همانند هند، چین و یا روسیه.”
پیش از این پرسش درباره میزبان هیچگاه مطرح نبود. با این حال زمانه تغییر کرده است. داکار تنها رقابت مجود نیست که مجبور باشد بر چالش های تازه غلبه کند. این چالش ها برای داکار بیش از اندازه بزرگ شده اند. در رقابت های فرمول یک پیست های خطرناک و نه چندان مورد علاقه به سادگی از تقویم برگزاری کنار گذاشته شده و بازارهایی تازه جای آنها را پر کردند. در دوحه قطر رقابت موتور سواری شبانه و باشکوه برگزار شد، هر چند برابر سکوهای خالی و بدون تماشاگر. در مورد داکار به این راحتی نمی توان عمل کرد.
در هفته آینده به احتمال فراوان درباره میزبان سال آینده تصمیم گیری ولی تصمیم نهایی ماه فوریه اعلام خواهد شد. جنبه هایی همانند زمان پخش تلویزیونی به نفع آفریقا صحبت می کنند. در سال جاری ۱۷۷ شرکت کننده در رالی ۲۰۱۰ حضور داشت که ضربه سختی برای برگزارکنندگان این رقابت شمرده می شود. از سوی دیگر رقابت رقیب همچون “آفریکن ریس” نیز همچنان از وجهه و اهمیت داکار برخوردار نشده اند.
موضوع اصلی و عمده امنیت رالی است. این فاکتور در حال حاضر کفته ترازوی آمریکای جنوبی را سنگین تر می کند. چرا که تنها یک رالی بزرگ همچون داکار با صدها خبرنگاری که برای پوشش رخدادهایش می آیند، تروریست ها را از نظرها دور نگاه می دارد. شاید برگزاری یک “آفریکن ریس” مطمئن بتواند معیار به شمار بیاید.
رالی داکار همانند هر رخداد دیگری به مرور زمان رشد و گسترش یافت. با حضور تیم های شر کت های خودروسازی همچون “میتسوبیشی”، ” سیتروئن”، “نیسان” و “فولکس واگن” رالی مجبوب و مردمی تر و در عین حال گران و حرفه ای تر شد. با محبوبیت رالی پای بازارهای تلویزیونی هم به وسط کشیده شد و بر همین اساس ماهیت رالی دگرگون شد. رقابتی که زمانی ایده ای برای هیجان بود، اکنون یک ماجراجویی چندین میلیون یورویی شده است.
در این سال ها معلوم شده است که داکار بدون شرکت خودروسازها دیگر وجود نداشته و خواهد مرد. دست کم از نظر قدرت رسانه ای. برخی از این موضوع بدون تردید استقبال می کنند و به بازگشت رالی به ریشه اصل خود خوشامد خواهند گفت. البته در آن صورت در رسانه ها باید مدت های طولانی چرخید تا بتوان به تصاویر و مقاله های قدیمی دست پیدا کرد.
نانی روما با نگاه به گذشته رالی داکار می گوید: “داکار در دهه اخیر به شدت دستخوش تغییر شده است. در گذشته ما دو بطری کوچک آب داشتیم و به عمق ۶۰۰ کیلومتری بیابان فرستاده می شدیم. اما اکنون …”بدون تردید شرکت در داکار دیگر برای همگان شدنی نیست. حتی بازگشت به آفریقا نیز تغییر زیادی را به بار نخواهد آورد.