رکورد دار تصادفات نیستیم ، رکورد مرگ را زده ایم

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی «عصر خودرو» به نقل از عصر ایران، مثلا روشن است به اندازه ای که پلیس در گذرگاه ها و شبکه های اصلی و جاده ای کشور مستقر شده گروه های امداد و نجات مستقر نیستند.
در حالی که هر دو این گروه های زحمتکش و خدوم از بودجه عمومی استفاده می کنند.
شکی نیست که اگر به اندازه ای که پلیس در جاده ها وجود دارد امداد و نجات هم وجود داشت قطعا تلفات جاده ای کشور به طور چشمگیری کاهش می یافت.
یکی از اصلی ترین دلایل مرگ افراد در تصادفات جاده ای «آنوکسیا» یعنی ناتوانی در تامین اکسیژن به دلیل بسته شدن مجاری تنفسی است. (به طور متوسط کمتر از چهار دقیقه پس از انسداد مجاری تنفسی مرگ اتفاق می افتد)
این در حالی است که در کشور ما در بهترین حالت و عالی ترین امکانات حداقل ۱۵ دقیقه طول می کشد که نیروهای امداد و نجات جاده ای بر سر مصدومان برسند و اقدامات اولیه را مثل خالی کردن دهان و مجاری تنفسی از خون و خاک انجام دهند.
البته این ۱۵ دقیقه در جاده های خوب و مناسب و در شرایط ایده آل است و در برخی جاده ها این آمار بسیار بیشتر و گاه تا یک ساعت یا بیشترهم طول می کشد و تازه پس از آمدن هم در برخی موارد شاهد کمبود امکانات پزشکی هستیم.
به طور مشخص می توان گفت هر دقیقه کاهش زمان رسیدن نیروهای امدادی برابر با نجات جان صدها نفر است. پس ضروری است که نیروهای امدادی نه تنها کمتر از پلیس ها نباشند بلکه حتی بسیار بیشتر هم باشند چرا که اگر پلیس نقش بازدارندگی از تصادف را دارد ، نیروهای امدادی نقش «بازدارندگی از مرگ» را دارند و به همین دلیل باید امکانات بیشتری به امداد و نجات داد تا مرگ را از جاده ها دور کنند.
جالب است بدانیم که ما در میزان تصادفات در جاده ها رکوردار جهان نیستیم بلکه در میزان مرگ و میر رکورددار شده ایم.
براساس آمارهای رسمی جهانی آمریکا، کانادا و ژاپن رکورددار تصادفند ولی مرگ ومیر آنها کمتر از ایران است.
درست است که بخشی از این مربوط به کیفیت خودروها و ایمنی آن است ولی شکی نیست که بخش عمدهای از مرگ ومیرها به دلیل کیفیت اندک امدادرسانی یا امداد دیرهنگام و نوشداروی بعد از مرگ سهراب است.
چه اشکالی دارد که کنار هر ساختمان پلیس راه، یک ساختمان درمانگاه پزشکی هم وجود داشته باشد؟ چه ایرادی دارد که کنار هر کیوسک پلیس یک کیوسک امدادی نیز مستقر شود؟
چرا نباید تمام اتوبوس های بین راهی مجهز به امکانات فوریت های پزشکی باشند و رانندگان بین راهی همانطور که دفترچه راهنمایی و رانندگی می گیرند گواهینامه بهداشتی و فوریت های پزشکی هم به طور فشرده یادبگیرند تا اگر در جاده ای با مصدومی برخورد کردند به نجات او با اقدامات اولیه دست بزنند.
راه اندازی بیشتر بیمارستان های صحرایی که در دفاع مقدس تجربه آن را داشته ایم نیز می تواند بسیار موثر باشد چرا که میزان تلفات جاده ای ما چندان کمتر از جنگیدن با لشکرهای عراق برای کشور و مردم هزینه ندارد.
اگر روزگاری ما با لشکرهای ارتش بعث می جنگیدیم و شهید می دادیم امروز با لشکر جهل و بی برنامگی خودمان می جنگیم و تلفات می دهیم.
پس ضروری است که منابع، اعتبارات و پول بیشتری به امداد و نجات جاده ای اختصاص بدهیم تا ضمن اشتغالزایی برای فارغ التحصیلان رشته های مرتبط ، از هدر رفتن سرمایه های بیشتر در جاده هایی که همانا جان شهروندان این آب و خاک است، جلوگیری کنیم.